Op DEET5: Fietsverslag Isaan - Langsheen de Mekong

[Aniphys]

Dag 11 | 15 dec | Ban Diam – Nong Wua So | 72.47 km | 22.31 km/u

Nog voor zonsopgang koop ik een bootticket voor het red lotus lake. Ik ben de enige klant aan de ticketkiosk. Enkele anderen zijn reeds aan het inschepen in de kleine bootjes. Ik volg mijn kapitein over de steiger en stap in een piepklein motorbootje, niet groter dan een roeiboot, waarvan de bodem met kunstgras is bedekt. Ik gesp de verplichte fluo-oranje reddingsvest dicht. Met een zacht gepruttel vaart het bootje over het gladde water, het ochtendrood tegemoet. De maansikkel staat hoog aan de hemel. Het is 16 graden en toch besloot ik deze ochtend mijn standaard short en t-shirt te dragen voor deze trip. Ik krijg voor de eerste keer in Thailand even kippenvel en een kleine rilling.

Ochtendrood over Red Lotus Lake.

Mijn eerste kouderillingen in Thailand.

Het bootje bereikt de eerste vegetatie: daarop lopen grijskoppurperkoeten zenuwachtig heen en weer. Het water aan de horizon kleurt lichtroze. Dat moeten de waterlelies zijn. We naderen en de bloemenpracht wordt duidelijker. Via kleine lelievrije kanaaltjes manouvreert mijn kapitein het bootje tussen het roze lelieveld. Het uitzicht is adembenemend – de internetfoto’s blijken dan toch niet gemanipuleerd. Ondertussen komt de zon hoger aan de hemel te staan en wordt de kleurenpracht intenser. Ik blijf foto’s nemen uit alle hoeken en besef dat ik mezelf weer opzadel met heel wat toekomstig fotoselecteerwerk. So be it.

De internetfoto's van Red Lotus Lake blijken niet gephotoshopt te zijn - het zijn echt zoveel waterlelies die samen bloeien.

[Aniphys]

...
Anderhalf uur later sta ik alweer aan wal, check uit bij Ma Der Bua, en fiets terug noordwaarts naar Udon Thani, één van de vier grote steden in de Isaanregio. Daar fiets ik omheen het grote Nong Prajak Park, gekenmerkt door zijn grote centrale vijver met daarin enkele reuzachtige knalgele badeenden. Tegen de staalblauwe hemel is dat een foto waard. Het fietspad rondom het park is op sommige plaatsen erg mooi. Dit staat echter wel in contrast met de drukte en talloze verkeerslichten die ik verder in de stad moet overwinnen. Ik krijg geen goede ‘vibe’ in deze stad – het voelt helemaal anders dan Mukdahan, Nakhon Phanom en Nong Khai. Ik beslis, tegen mijn oorspronkelijk plan in, geen overnachtingsplaats te zoeken in Udon Thani, maar verder zuidwestwaarts de stad uit te rijden en daar mijn geluk te beproeven. Vijfentwintig kilometer verder vind ik dat in de vorm van Silver Tree Resort - een klein resort met witte huisjes waar alles spiksplinternieuw is. Voor de noodzakelijke calorieën bezoek ik de nabije Seven Eleven.

De befaamde badeendjes van het Nong Prajak Park in Udon Thani.

In de vijver liggen er opblaasbare versies. De eendenkuikens worden gepositioneerd door de zwembrigade van de parkwachters.

Sommige delen van Nong Prajak Park mogen best gezien worden.

Het kleine Silver Tree Resort. De verf is - bij wijze van spreken - nog nat.

[Aniphys]

Dag 12 | 16 dec | Nong Wua So - Si Bun Rueang | 85.18 km | 23.60 km/u

Vandaag gaat de koers verder zuidwestwaarts, in de richting van Phu Kradueng, en ik plan maar één uitstapje: Hug Tad Hai Bridge ten oosten van Si Bun Rueang. De brug is gelegen aan de rand van een merkwaardige ovalen 200-m hoge heuvelrug die als een grote oorschelp (10 bij 19 km) op de Isaanse vlakte ligt. Aan de zuidwestelijke zijde snijdt een riviertje door de heuvel en ligt er een klein stuwmeer waarin een piepklein eilandje ligt van enkele vierkante meter groot. Het eilandje is verbonden met de oever via een pontonbrug gemaakt van bamboe en plastic vaten. That’s it. En ik wil dat zien.

Kort na de middag bereik ik het meer. Het bijna rimpelloze water spiegelt de blauwe hemel en de schaapjeswolken. Er is bijna niemand in de buurt. Dit overtreft mijn verwachtigen. Ik slenter over de bamboebrug en geniet van het kalme landschap. Op het eilandje beklim ik de wankele houten uitkijktoren. Ik word er helemaal rustig van. Hier zou een lunch niet misstaan. Terug aan de oever zie ik enkele lege restaurants. Twee dames doen een babbeltje. Ik vraag hen ‘kin khao’ en doe een eetgebaar met mijn hand naar mijn mond. ‘Oooooooohhh… kin khao no problem’ zegt één van beiden enthousiast en ze duwt me een Thaise menukaart onder de neus. De Google translate app doet zijn werk weerom uitstekend en ik bestel een makkelijke khao pad kung (shrimp fried rice). Ze lacht en wenkt me naar een idyllische houten gazebo met hangmatten en rieten dak aan de oevers van het stuwmeer. Gele trompetbloemen en een paarse bougainvillea maken het plaatje af. Dit … is … top. Even later brengt ze me een heerlijke schotel en een flesje water. Ik geniet met volle teugen van de rust, het uitzicht, en de maaltijd. Het is één van de ongeplande hoogtepunten van de reis. Bijna dronken van innerlijk geluk laten ik mijn ogen zachtjes dichtvallen. Ik doe voor het eerst een middagdutje op reis.

Ultieme rust.

De Hug Tad Hai brug. Ideaal voor wat doelloos gekuier.

Topmomentje! Heerlijk eten en relaxen in de rood-witte hangmat van deze gazebo.

[Aniphys]

...
Een onbepaalde tijd later komt een Thaise familie met hun pickup truck aan en nemen plaats in de gazebo naast me. Dit is voor mij het signaal om terug de fiets te bestijgen. Een korte rit doorheen de verdorde rijstvelden brengt me tot Si Bun Rueang, waar ik nog voor 14:00 uur een hotelletje vind: P2 Garden View. Op Google Maps vind ik het op wandelafstand gelegen Ban Na Heaven Restautant dat heel positieve reviews krijgt en op een mooie locatie ligt. Hoewel het nog niet erg laat is, besluit ik voor een vroeg avondmaal te gaan. Het restaurant bestaat uit een turkoise meer (geen idee welke kleurstof of mineralen ze daarvoor gebruiken) waarin twee rijen gazebo’s staan. Centraal in elke gazebo staat een laag tafeltje zonder stoelen waaronder een vierkant gat gaapt dat het groen-blauwe water van het meer laat zien. Het is de bedoeling dat de gasten op de vloer zitten en hun onderbenen in het gat boven het meer laten bungelen. Cool concept. Ik bestel een groentenschotel met garnalen (ja, ik heb écht zin in garnalen vandaag) en laat het me smaken. Ik zie plots schimmen opduiken in het turkoise water onder mijn tafel. Stevige vissen komen een kijkje nemen. Ik besef dat een tafelvuilbakje in dit restaurant helemaal onnodig is. Ik pik een garnaalstaartje uit mijn bord en gooi het, tussen mijn benen door, in het water onder de tafel. Daar verandert alles plots, onder mijn bungelende voeten, in een kolkende massa van vleesetende piranhas (ok, ik overdrijf wat). Ik kan mijn grijns niet onderdrukken en gooi al mijn garnaalstaartjes één voor één onder de tafel. Dat kan tellen qua entertainment.

Terug op de fiets...en verder rijden door de Isaanvlakte

Manuele oogst van het suikerriet.

Ban Na Heaven restaurant, gebouwd op een turkoise plas.

In het gat onder de tafel kan je je benen laten bengelen boven het water...

...en de vissen voederen met je tafel-afval.

[bert sitters]

Volgend jaar een mooie presentatie op de Fiets en Wandelbeurs in Gent?

[Aniphys]

Volgend jaar een mooie presentatie op de Fiets en Wandelbeurs in Gent?

Haha, wat een eer! Indien de organisatoren me hiervoor contacteren wil ik dat best overwegen.

[bert sitters]

Ik geef het door als tip aan de organisatoren.

Veel komt bij mij bekend over, maar veel ook weer niet. Jij hebt toch een aantal andere leuke bezienswaardigheden ontdekt. Ook restaurantjes en overnachtingsadressen waar ik nog niet ben geweest. Er valt nog zoveel te ontdekken in de Isaan.

[Aniphys]

Ik geef het door als tip aan de organisatoren.

[Aniphys]

Dag 13 | 17 dec | Si Bun Rueang – Ban Phu Pha Man | 101.98 km | 22.31 km/u

Vandaag fiets ik naar Phu Kradueng – een tafelberg die een kleine 1000 meter boven de omgeving uittorent en een tafelblad heeft van ongeveer 60 km2. Door zijn hoogte en vorm heeft hij een bijzonder koel klimaat in de winter (tussen 5 en 25 graden) en aangepaste flora en fauna. Een wandelpad leidt hele meutes (voornamelijk Thaise) toeristen van de voet van de berg naar de kampeerplaatsen op de top van de tafelberg. Mijn oorspronkelijk plan bestond erin een tweedaagse wandeltocht te doen (dagje klimmen, dagje afdalen), maar naarmate de fietsreis vorderde vond ik steeds meer argumenten om van dit plan af te zien (zoals: ik heb niet zoveel vakantiedagen en dit kost me twee dagen extra, ik heb enkel sandalen mee en heb een wondje aan mijn voet waarvan ik niet wil dat het ontstoken geraakt, ik heb onvoldoende warme kleren mee om die mogelijk koude nacht in een gehuurde tent comfortabel te overleven, etc…). Desalniettemin besluit ik vandaag toch in die richting te rijden om even een kijkje te nemen bij de berg.

De eerste kilometers gaan terug over eindeloze vlakten met droge rijstvelden, bush, en suikerrietvelden – tot in de verte de eerste grillige rotspieken me beloven dat het landschap minder saai zal worden vandaag. Ik geniet van de glooiende asfaltwegen die me doorheen het ruigere landschap voeren. Iets na tienen zie ik de tafelberg al liggen. Dat is’m dan: Phu Kradueng. En ik ga er niet op. Ik verorber een energy bar en besluit zuidwaarts te rijden doorheen Phu Pha Man National Park. De weg leidt me langs drie imposante scherpe rotspieken waarvan de eerste vervaarlijk overhelt. Ze steken een goeie 550 meter uit boven de rest van het landschap. Ik passeer ook nog een ‘urban forest’ dat bestaat uit wat dennenboompjes met hoge kale stammen – zoals we er hier in België dertien in een dozijn hebben. Voor de Thai is dit blijkbaar heel speciaal en velen poseren met een dennenappel in de hand bij de kale stammen. Voor mij is het geen stopje waard. Thai vinden mij wellicht een idioot wanneer ik poseer bij een exotische kokospalm.

Heerlijke wegen. De verte verraadt wat heuvelige afwisseling in het landschap.

Het suikerrietparadijs.

Dit...is...leuk... fietsen.

Wat mij betreft is dit de perfecte fietsvakantie-omgeving.

Phu Kradueng: de tafelberg van 1300 meter hoog. [v] *Check!* Maar hem beklimmen zal voor een andere keer zijn.

[Aniphys]

...

Dit vind ik best wel een indrukwekkende rots. Zou iemand die ooit beklommen hebben?

Het eindpunt van mijn rit vandaag is Phu Pha Man Camp Countryview & Resort, en dat is geen toeval. Dit resort is, samen met een heleboel andere, gelegen nabij een grot waarin ongeveer één miljoen vleermuizen huizen. Elke avond verlaten die vleermuizen bij schemering de grot als een levendig kronkelende stroom, op zoek naar lekkers. Ik check in bij het resort (ik vermoed als enige gast die avond) en omdat het nog voor twee uur in de namiddag is heb ik nog even vooraleer het vleermuisspektakel zal beginnen. Ik besluit om naar de grot te wandelen even verderop, aan het einde van de straat. De klim naar de grotopening is wat lastiger dan gedacht en ik vergewis me dat ik geen klim- of struikelfouten maak over de grote rotsblokken, want er lijkt niemand in de wijde omgeving te bespeuren. Op hulp hoef ik dus niet te rekenen. Ik bereik uiteindelijk de ingang van de grot en een verschrikkelijke walm van guano komt me tegemoet. “Een miljoen vleermuizen”, denk ik bij mezelf, “dat moet inderdaad een hele berg shit geven, elke dag opnieuw”. Ik besluit niet in de onverlichte grot op verkenning te gaan om de vleermuizen niet te verstoren, mezelf niet te vergiftigen in de ammoniakgassen, geen struikelongelukken tegen te komen, en geen exotisch virus op te doen. Wijselijk keer ik terug.

Mooi huisje in Phu Pha Man Camp Countryview & Resort. In de achtergrond ligt de rots die vanavond duizenden vleermuizen zal uitspuwen.

De kamer is in vleermuisthema. Bij mijn soloreis volstaat "me" in plaats van "you and me".

De vleermuisgrot: het lijkt op een gigantische aarsopening, met als enig verschil dat deze nog veel meer stinkt.

Het maximaal penetratiepunt in de grot.

[Aniphys]

...
Een half uurtje voor het donker wordt, klim ik op de uitkijktoren van het resort en geniet ik van het panorama en de voorpret voor de vleermuisexodus. Het wordt donkerder. Ik tuur naar de hemel in de richting van de grot, maar er is geen vleermuis te bekennen. Zou deze avond een afknapper worden? Ik zie enkel een roofvogel wat glijdende cirkelvluchten maken. Om toch iets te hebben zoom ik in op de vogel en neem enkele foto’s. Daarop zie ik dat de roofvogel eigenlijk de eerste vleermuisjes aan het grijpen is – een kleine avondsnack. Even later wordt mijn geduld beloond: de zwerm wordt zichtbaarder en komt dichterbij: een eindeloos lange sliert van duizenden vleermuizen komt op me af. Door het kronkelen van de sliert vliegen de vleermuisjes soms boven me, soms enkele honderden meter verderop. Telkens een golf van vleermuisjes dichter komt hoor ik het massale doffe gefladder van duizenden leerachtige vleugeltjes. Het is spectaculair. Ik kijk naar boven en heb de neiging om met open mond naar het schouwspel te staren… maar dat is me expliciet afgeraden. Mondje dicht wanneer vleermuizen boven je hoofd fladderen. De reden mag duidelijk zijn. De kronkelende slang van vleermuisstipjes tegen de oranje tot paars kleurende avondhemel is prachtig. Het schouwspel duurt een tiental minuten. Dat is beduidend minder dan de vleermuisexit van 30-40 minuten die ik enkele jaren terug zag nabij Khao Yai National Park, maar hier, in Phu Pha Man, vliegen de vleermuizen veel dichter en dat maakt het wel de moeite waard.

[Aniphys]

Dag 14 | 18 dec | Ban Phu Pha Man – Khon Kaen 143.66 km | 22.80 km/u

De eindbestemming van mijn fietsreis is dit jaar Khon Kaen, de tweede grootste stad van de Isaanregio. Oorspronkelijk plande ik dit traject van een goeie 140 kilometer te spreiden over twee fietsdagen. Het idee om dit af te werken in één dag kietelt het beloningscentrum in mijn brein. Ik heb reeds gemerkt dat die 100+ ritten best doenbaar zijn, dus waarom niet in één ruk naar Khon Kaen? Misschien kan de lichte tegenwind nog wat roet in het eten gooien, maar dan zie ik dat wel. Ik heb vandaag twee keuzes: een hele dag over highway 12 racen, recht naar Khon Kaen (snel, zeker, geen honden, veel faciliteiten langs de weg, maar wel stinkend en lawaaierig), ofwel een rustige rit langsheen de kleine landelijke wegen ongeveer vijf tot tien kilometer ten zuiden van highway 12. Het wordt het laatste.

Ik fiets tussen kleine dorpjes en geniet van de landelijke taferelen. Ik passeer dorpjes waar ik buiten, onder paalwoningen families van verschillende generaties samen rustig zie eten en keuvelen. Het lijkt wel de perfecte zorgeloze en stressvrije wereld. Het is een zeer romantisch plattelandsbeeld dat een glimlach op mijn gezicht tovert. Maar tegelijk besef ik dat ook deze mensen ook wel hun tegenslagen zullen hebben in bijvoorbeeld relaties, gezondheid en financiën.

Ik passeer een kraampje langs de weg waarop een foto staat met een ongedefinieerd groengeel sapje. Ik heb dorst, dus dat wil ik wel proberen. Ik wijs naar de foto en de vrouw lijkt een beetje in paniek weg te lopen naar een kamertje naast het kraam. Ze sleept een toestel naar buiten en steekt het in het stopcontact. Het blijkt een suikerrietpers te zijn en voor mijn neus voedt ze het toestel met twee verse suikerrietstengels, die pas ontbladerd waren door dochterlief. Het sapje wordt vakkundig opgevangen in twee kleine plastic flesjes die ze mee geeft voor amper 20 bath. Lekker!

De rit verloopt zeer vlot en tegen drie uur in de namiddag sta ik al in mijn kamer in Phanthipha Residence in Khon Kaen. Ik besef dat mijn fietsavontuur weer afgelopen is.

Daags nadien blijf ik een dagje in Khon Kaen, op zoek naar een taxi naar Bangkok (ik had geen zin in trein of bus). Daar zie ik mijn vrouw en vrienden weer. De laatste dagen neem ik met vrouwlief nog een korte strandvakantie in Bang Saen, niet ver van Bangkok. Het perfect einde van een weerom schitterende trip.

Eenzaam ontbijt in het vleermuizenrestaurant.

Een dagje rijden met weinig foto-pauzes. Dit is de enige foto die ik hier postwaardig vind van een 143-km lange tocht.

Daags nadien huur ik een hele taxibus om mezelf en Thaicycle naar Bangkok te transporteren: door-to-door, relaxed en zonder zorgen.

Na de fietsvakantie volgt een korte strandvakantie in Bang Saen met vrouwlief.

[Aniphys]

Traditioneel sluit ik af met nog wat zonsondergangen uit Bang Saen.

[Aniphys]

De afgelegde route:

[Aniphys]

En de GPX-bestanden:

01 Khong Chiam -_ Ban Na Pho Klang (81,4km).gpx

(47.35 KiB) 6 keer gedownload

02 Ban Na Pho Klang -_ Sam Phan Bok (53,6km).gpx

(32.22 KiB) 6 keer gedownload

03 Ban Pa Kha Chumchon -_ Mukdahan (118,5km).gpx

(68.45 KiB) 6 keer gedownload

04 Mukdahan -_ Nakhon Phanom (105,1km).gpx

(73.73 KiB) 6 keer gedownload

05 Nakhon Phanom -_ Ban Phaeng (98,3km).gpx

(48.3 KiB) 6 keer gedownload

[Aniphys]

06 Ban Phai Lom - Bueng Kan - 93,7 km, elev. gain 229 m.gpx

(42.52 KiB) 6 keer gedownload

07 Bueng Kan - Si Wilai - 75,6 km, elev. gain 253 m.gpx

(56.16 KiB) 6 keer gedownload

08 Phon Charoen -_ Phon Phisai (84km).gpx

(51.65 KiB) 6 keer gedownload

09 Phon Phisai -_ Nong Khai (51,5km).gpx

(43.46 KiB) 7 keer gedownload

10b Nong Khai -_ Red Lotus Lake (103km).gpx

(87.35 KiB) 6 keer gedownload

[Aniphys]

11 Ban Diam - Nong Wua So - 71 km, elev. gain 274 m.gpx

(63.33 KiB) 6 keer gedownload

12 Nong Wua So - Si Bun Rueang - 85,4 km, elev. gain 403 m.gpx

(67.96 KiB) 6 keer gedownload

13 Si Bun Rueang - Phu Pha Man.gpx

(87.91 KiB) 6 keer gedownload

14 Phu Pha Man - Khon Kaen.gpx

(151.77 KiB) 6 keer gedownload