Op DEET5: Fietsverslag Isaan - Langsheen de Mekong

[Aniphys]

Dag 11 | 15 dec | Ban Diam – Nong Wua So | 72.47 km | 22.31 km/u

Nog voor zonsopgang koop ik een bootticket voor het red lotus lake. Ik ben de enige klant aan de ticketkiosk. Enkele anderen zijn reeds aan het inschepen in de kleine bootjes. Ik volg mijn kapitein over de steiger en stap in een piepklein motorbootje, niet groter dan een roeiboot, waarvan de bodem met kunstgras is bedekt. Ik gesp de verplichte fluo-oranje reddingsvest dicht. Met een zacht gepruttel vaart het bootje over het gladde water, het ochtendrood tegemoet. De maansikkel staat hoog aan de hemel. Het is 16 graden en toch besloot ik deze ochtend mijn standaard short en t-shirt te dragen voor deze trip. Ik krijg voor de eerste keer in Thailand even kippenvel en een kleine rilling.

Ochtendrood over Red Lotus Lake.

Mijn eerste kouderillingen in Thailand.

Het bootje bereikt de eerste vegetatie: daarop lopen grijskoppurperkoeten zenuwachtig heen en weer. Het water aan de horizon kleurt lichtroze. Dat moeten de waterlelies zijn. We naderen en de bloemenpracht wordt duidelijker. Via kleine lelievrije kanaaltjes manouvreert mijn kapitein het bootje tussen het roze lelieveld. Het uitzicht is adembenemend – de internetfoto’s blijken dan toch niet gemanipuleerd. Ondertussen komt de zon hoger aan de hemel te staan en wordt de kleurenpracht intenser. Ik blijf foto’s nemen uit alle hoeken en besef dat ik mezelf weer opzadel met heel wat toekomstig fotoselecteerwerk. So be it.

De internetfoto's van Red Lotus Lake blijken niet gephotoshopt te zijn - het zijn echt zoveel waterlelies die samen bloeien.

[Aniphys]

...
Anderhalf uur later sta ik alweer aan wal, check uit bij Ma Der Bua, en fiets terug noordwaarts naar Udon Thani, één van de vier grote steden in de Isaanregio. Daar fiets ik omheen het grote Nong Prajak Park, gekenmerkt door zijn grote centrale vijver met daarin enkele reuzachtige knalgele badeenden. Tegen de staalblauwe hemel is dat een foto waard. Het fietspad rondom het park is op sommige plaatsen erg mooi. Dit staat echter wel in contrast met de drukte en talloze verkeerslichten die ik verder in de stad moet overwinnen. Ik krijg geen goede ‘vibe’ in deze stad – het voelt helemaal anders dan Mukdahan, Nakhon Phanom en Nong Khai. Ik beslis, tegen mijn oorspronkelijk plan in, geen overnachtingsplaats te zoeken in Udon Thani, maar verder zuidwestwaarts de stad uit te rijden en daar mijn geluk te beproeven. Vijfentwintig kilometer verder vind ik dat in de vorm van Silver Tree Resort - een klein resort met witte huisjes waar alles spiksplinternieuw is. Voor de noodzakelijke calorieën bezoek ik de nabije Seven Eleven.

De befaamde badeendjes van het Nong Prajak Park in Udon Thani.

In de vijver liggen er opblaasbare versies. De eendenkuikens worden gepositioneerd door de zwembrigade van de parkwachters.

Sommige delen van Nong Prajak Park mogen best gezien worden.

Het kleine Silver Tree Resort. De verf is - bij wijze van spreken - nog nat.

[Aniphys]

Dag 12 | 16 dec | Nong Wua So - Si Bun Rueang | 85.18 km | 23.60 km/u

Vandaag gaat de koers verder zuidwestwaarts, in de richting van Phu Kradueng, en ik plan maar één uitstapje: Hug Tad Hai Bridge ten oosten van Si Bun Rueang. De brug is gelegen aan de rand van een merkwaardige ovalen 200-m hoge heuvelrug die als een grote oorschelp (10 bij 19 km) op de Isaanse vlakte ligt. Aan de zuidwestelijke zijde snijdt een riviertje door de heuvel en ligt er een klein stuwmeer waarin een piepklein eilandje ligt van enkele vierkante meter groot. Het eilandje is verbonden met de oever via een pontonbrug gemaakt van bamboe en plastic vaten. That’s it. En ik wil dat zien.

Kort na de middag bereik ik het meer. Het bijna rimpelloze water spiegelt de blauwe hemel en de schaapjeswolken. Er is bijna niemand in de buurt. Dit overtreft mijn verwachtigen. Ik slenter over de bamboebrug en geniet van het kalme landschap. Op het eilandje beklim ik de wankele houten uitkijktoren. Ik word er helemaal rustig van. Hier zou een lunch niet misstaan. Terug aan de oever zie ik enkele lege restaurants. Twee dames doen een babbeltje. Ik vraag hen ‘kin khao’ en doe een eetgebaar met mijn hand naar mijn mond. ‘Oooooooohhh… kin khao no problem’ zegt één van beiden enthousiast en ze duwt me een Thaise menukaart onder de neus. De Google translate app doet zijn werk weerom uitstekend en ik bestel een makkelijke khao pad kung (shrimp fried rice). Ze lacht en wenkt me naar een idyllische houten gazebo met hangmatten en rieten dak aan de oevers van het stuwmeer. Gele trompetbloemen en een paarse bougainvillea maken het plaatje af. Dit … is … top. Even later brengt ze me een heerlijke schotel en een flesje water. Ik geniet met volle teugen van de rust, het uitzicht, en de maaltijd. Het is één van de ongeplande hoogtepunten van de reis. Bijna dronken van innerlijk geluk laten ik mijn ogen zachtjes dichtvallen. Ik doe voor het eerst een middagdutje op reis.

Ultieme rust.

De Hug Tad Hai brug. Ideaal voor wat doelloos gekuier.

Topmomentje! Heerlijk eten en relaxen in de rood-witte hangmat van deze gazebo.

[Aniphys]

...
Een onbepaalde tijd later komt een Thaise familie met hun pickup truck aan en nemen plaats in de gazebo naast me. Dit is voor mij het signaal om terug de fiets te bestijgen. Een korte rit doorheen de verdorde rijstvelden brengt me tot Si Bun Rueang, waar ik nog voor 14:00 uur een hotelletje vind: P2 Garden View. Op Google Maps vind ik het op wandelafstand gelegen Ban Na Heaven Restautant dat heel positieve reviews krijgt en op een mooie locatie ligt. Hoewel het nog niet erg laat is, besluit ik voor een vroeg avondmaal te gaan. Het restaurant bestaat uit een turkoise meer (geen idee welke kleurstof of mineralen ze daarvoor gebruiken) waarin twee rijen gazebo’s staan. Centraal in elke gazebo staat een laag tafeltje zonder stoelen waaronder een vierkant gat gaapt dat het groen-blauwe water van het meer laat zien. Het is de bedoeling dat de gasten op de vloer zitten en hun onderbenen in het gat boven het meer laten bungelen. Cool concept. Ik bestel een groentenschotel met garnalen (ja, ik heb écht zin in garnalen vandaag) en laat het me smaken. Ik zie plots schimmen opduiken in het turkoise water onder mijn tafel. Stevige vissen komen een kijkje nemen. Ik besef dat een tafelvuilbakje in dit restaurant helemaal onnodig is. Ik pik een garnaalstaartje uit mijn bord en gooi het, tussen mijn benen door, in het water onder de tafel. Daar verandert alles plots, onder mijn bungelende voeten, in een kolkende massa van vleesetende piranhas (ok, ik overdrijf wat). Ik kan mijn grijns niet onderdrukken en gooi al mijn garnaalstaartjes één voor één onder de tafel. Dat kan tellen qua entertainment.

Terug op de fiets...en verder rijden door de Isaanvlakte

Manuele oogst van het suikerriet.

Ban Na Heaven restaurant, gebouwd op een turkoise plas.

In het gat onder de tafel kan je je benen laten bengelen boven het water...

...en de vissen voederen met je tafel-afval.

[bert sitters]

Volgend jaar een mooie presentatie op de Fiets en Wandelbeurs in Gent?

[Aniphys]

Volgend jaar een mooie presentatie op de Fiets en Wandelbeurs in Gent?

Haha, wat een eer! Indien de organisatoren me hiervoor contacteren wil ik dat best overwegen.