Op DEET5: Fietsverslag Isaan - Langsheen de Mekong

[Aniphys]

Proloog

Een donkere, kille, natte, deprimerende decembermaand ligt op de loer. Tijd voor deze geprivilegieerde seizoensvluchteling om richting Thailand te vertrekken voor het vijfde ‘op DEET’ avontuur (eerdere 'op DEETs': 1, 2, 3, 4). Mijn plan bestond erin te vertrekken vanuit het oostelijke Ubon Ratchathani en richting Laos te fietsen. Daar zou ik in de buurt van Pak Se de machtige Tad Fane watervallen bezoeken om dan rechtsomkeer te maken en via de Thais-Cambodjaanse grens richting Bangkok te fietsen. Dat was natuurlijk buiten de politieke en militaire strubbelingen tussen deze landen gerekend. Het Preah Vihear / Phra Wihan probleem lijkt nog steeds niet opgelost. Gezien de hele grenszone tot ‘rood’ gebied is gebombardeerd (negatief reisadvies / geen gegarandeerde steun van de ambassade bij problemen / geen reisverzekering) is het nodig een plan B te bedenken. Dat bestaat erin om min of meer hetzelfde startpunt aan te houden, maar noordwaarts te rijden langsheen de Mekong tot Nong Khai. Indien de tijd het toelaat zou ik dan terug zuidwaarts het binnenland van de Isaan-regio binnenfietsen tot Khon Kaen. Zoals gewoonlijk bereid ik alles voor via Google Maps en brouter, maar deze keer wil ik ook een shout-out geven aan de heel informatieve website van Bert Sitters over reizen in Isaan (https://thailandisaan.nl/).

Vooraleer van start te gaan spendeer ik mijn eerste dag in Thailand met vrouwlief in Bangkok en bezoeken we zoals gewoonlijk Benjakitti en Lumphini Park. De volgende dag bezoeken we onze Thaise vrienden So en Kit, waar ik ook mijn Thaicycle, mijn 'trouwe blauwe', 'my blue baby' terug zie. Wat poets-, smeer- en pompwerk maken mijn fiets vertrekkensklaar.

De volgende ochtend om 5 uur vertrekken So, Kit en ik richting Khong Chiam; een stadje aan de Mekong, op de grens tussen Thailand en Laos. Na een fikse 12-uur durende autorit komen we bij schemering aan in ons resort. So en Kit zullen me de volgende twee dagen vergezellen met de fiets. Beter gezegd, afwisselend zou één van hen meerijden met de fiets en de ander zou volgen met de wagen.

[Aniphys]

Dag 1 | 5 dec | Khong Chiam – Ban Na Pho Klang | 59.44 km | 20.03 km/u

Al om iets na zessen ‘s morgens staan So, Kit en ik de zonsopgang boven de Mekong te bewonderen. Ons resort heet Pareeda River View Resort en dat is niet gelogen – vanuit onze bungalows hebben we onbelemmerd zicht op de machtige Mekong die traag zuidwaarts stroomt. Enkele vissers zijn in hun kleine bootjes op weg om de nachtelijke vangst in hun netten te inspecteren.

Het gouden ochtendgloren over de Mekong.

Mijn Thaicycle staat klaar aan mijn bungalow (Pareeda River View Resort)

Na een stevig ontbijt rijden So en ik naar het officiële startpunt van de rit: two color river – de plaats waar de Mun en Mekong samenvloeien en hun blauwe en bruine kleur samenvloeien. Soms. Maar niet vandaag. Ik staar naar een homogene watermassa en kan met de beste wil geen twee kleuren onderscheiden.

Two-color river. Vandaag monochroom.

Niet getreurd: de grote tocht noordwaarts kan beginnen. Vandaag houden we het wat bescheiden wat fietsen betreft want Pha Taem National Park staat ook op het menu. Na een korte rit over een glooiende asfaltweg bereiken we al gauw de entree van het park. So proest het uit wanneer ze mijn beteuterd gezicht ziet nadat ze me vertelde dat zij en Kit, omwille van de Thaise vaderdag, geen toegangsticket hoeven te betalen maar ik wel. Onze eerste stop is Sao Chaliang, een groep rotspilaren met hoge fallusfactor die het gevolg zijn van eeuwenlange erotische erosie. Enig. Ik help ook nog even een groep giechelende rijpere dames op de foto met deze geologische rariteit.

Sao Chaliang

[Aniphys]

...
De tocht gaat verder richting Pha Mon cliff waar we, vanop de rand, de Mekong zien stromen doorheen een mooi panorama. Aan de overzijde van de Mekong ligt Laos. We parkeren de fietsen en dalen de klif af via een comfortabel wandelpad. De vertikale en overhangende rotswanden zijn spectaculair maar de klif is vooral bekend om zijn 3000 a 4000 jaar oude rotsschilderingen. Best indrukwekkend hoe die rode afbeeldingen van handen, mensen, olifanten en abstracte figuren zolang bewaard zijn gebleven op een naakte rotswand. Ik vermoed dat de orientatie en overhangende rotspartijen daar mee verantwoordelijk voor zijn.

Rotsklif in Pha Taem National Park. Ik fungeer als maatstreepje.

Oude rotstekeningen met dieren en menselijke figuren.

De menukaart van 3500 jaar geleden?

Na een korte klim staan we terug bovenop de klif en kunnen we terugkeren naar de fietsen. Wat glooingen verder bereiken we Nam Tok Soi Sawan, een waterval die, ondanks het droge seizoen, toch nog wat debiet heeft. De door de bomen gefilterde zonnestralen maken er een mooi schouwspel van. We klauteren over de rotsen naar een tweede waterval en bewonderen de kolkgaten die de rotsen omvormen tot een geologische emmenthaler.

Nam Tok Soi Sawan

Kolkgaten in de Soi Sawan-waterval

[Aniphys]

...

Een droger stukje Soi Sawan met kleine kuierende meisjes.

De tocht gaat verder naar de bloemenweiden – een lokaal ecosysteem met arme bodem, waar heel wat kleurige kruiden bloeien en vleesetende plantjes te vinden zijn. Ondanks dat ik in de tropen ben geeft het me een beetje een alpenweidegevoel (zonder ricola of Heidi weliswaar).

Wat een mooie wilde bloemen

Een vleesetende plant heeft een spinnetje gevangen (rechts van het hart).

Natuurlijke bloemenweide nabij Soi Sawan

Paarse pracht!

[Aniphys]

...
Een laatste fietsetappe brengt ons naar Chana Dai Resort waar we onze spullen dumpen. Het avondmaal in een nabijgelegen restaurant wordt een Thaise tafelbarbecue. De rauwe ingredienten kunnen worden opgeschept aan een buffet en op de rode plastieken kist waarin de rijstnoedels liggen zie ik een prachtige grote geelgevlekte boktor kruipen (Aristobia approximator). Zijn lange gele antennen zijn halverwege voorzien van zwarte borstels. Voor een ware keverfanaat als ik is dit genieten!

Opscheppen voor de Thaise tafel-BBQ!

Deze schoonheid maakt mijn dag goed.

Mijn vrienden stellen me voor om morgen de vroegste zonsopgang van Thailand te gaan bewonderen aan Chana Dai cliff, het meest oostelijke punt van het land. Omdat dat een uurtje rijden is met de auto spreken we af om 5:00 u ’s morgens. Het zal dus een korte nacht worden. In mijn bungalow sta ik voor mijn bed en zie ik aan het voeteinde, enigszins tot mijn verbazing, twee onesies liggen – poezelige pijamapakken met kap en aangenaaide snuit en grote oren. Ik kan niet anders dan even grijnzen maar ik besluit niet van deze dienst gebruik te maken en toch enkel in ondergoed te slapen. De nachten kunnen hier wat koeler zijn in december maar vannacht lijkt het mee te vallen.

Onesies liggen klaar om de barre koude te overleven.

[Storm]

Het is weer een leuk verslag om te lezen!

[Aniphys]

Het is weer een leuk verslag om te lezen!

Thx Storm! Ik zal trachten elke dag een stukje te posten.

[bert sitters]

Leuk dat je in het Cha Na Dai Resort bent geweest, want dit ligt echt in een uithoek.
Het resort is eenvoudig maar redelijk. De houten bungalows hebben best wel sfeer en zijn schoon. In de bungalows staan instant noedels en crackers voor ontbijt. Er is een waterkoker en er staat instantkoffie, Theezakjes moet je zelf meenemen. Je kunt hier ook kamperen in gereedstaande tenten. Er is een vuurplaats met een zitje eromheen.
De eigenares van het resort kan een auto met chauffeur regelen naar de klif. De weg slingert zich door een nationaal park naar de klif. De hellingen zijn niet lang, maar wel steil.
Chomdao, de 16 jarige dochter van de chauffeur en de eigenaresse van de dorpssupermarkt ging mee als tolk. De eigenaresse van deze dorpswinkel spreekt ook wat Engels. Zij kan warme maaltijden voor je bestellen. Het lijkt of iedereen in dit kleine dorp elkaar kent en samenwerkt.. Ook de eigenaresse van de pizzeria is familie. Ik vond het eg leuk om kennis te maken met de mensen van dit dorp.
Overigens kun je op de klif ook kamperen. De rangers verhuren tenten, slaapzakken, slaapmatjes en kussentjes. Tenten staan al opgezet. Als je een eigen tent meeneemt, denk dan aan rotsharingen. Bij het kampeerterrein is een winkeltje dat noedels voor jou kan opwarmen. Na zonsondergang sluit het winkeltje. Er zijn flink wat Thaise kampeerders, die allemaal de eerste zonsopgang in Thailand willen meemaken. Wel een ervaring: Thaise kampeerders! Je hebt kans dat jouw Thaise buren je uitnodigen om mee te eten. Het is een nationaal park. Alcohol is verboden in nationale parken. .

[Aniphys]

Dank voor je bericht en bijkomende praktische info, Bert. Het is inderdaad een uithoek. Deze middag volgt mijn verhaal van de Cha Na Dai klif... met wat fotootjes natuurlijk

[Aniphys]

Dag 2 | 6 dec | Ban Na Pho Klang – Ban Pa Kha Chumchon | 42.79 km | 18.17 km/u

Vijf uur ’s ochtends: onder een volle maan wacht ik bij de bungalow van mijn vrienden. Al gauw komen ze naar buiten en rijden we met hun hybride SUV de gitzwarte duisternis in, geleid door de reflecterende wegbelijning en paaltjes. We verlaten de hoofdweg en komen terecht op een smal kronkelend en golvend wegje waaraan geen eind lijkt te komen. De GPS geeft aan dat we 1 minuut voor zonsopgang het uitkijkpunt zouden bereiken. Dat geeft ons niet veel marge. We komen aan op de parking die reeds vol wagens staat. In de aanpalende camping komen de laatste in onesies gehulde Thaise toeristen uit hun tentjes om het spektakel te gaan bekijken. We reppen ons over een lang vlonderpad naar de klif, maar we beseffen dat we het moment wanneer de zon zou verschijnen zouden missen. Aan de klif staan een honderdtal mensen foto’s en selfies te nemen. Sommigen keren al terug - we hebben het magische moment inderdaad gemist. Maar geen getreur: het uitzicht op de Mekong en de Laotiaanse heuvels die baden in het warme ochtendzonlicht is magistraal.

We zijn niet de enigen die tijdens dit verlengd feestweekend de vroegste Thaise zonsopgang willen zien.

De Mekong scheidt ons van de nevelige Laotiaanse heuvels.

Bezinningsmomentje voor So en ik.

Het rotsplateau aan de Cha Na Dai klif.

Mijn vrienden So en Kit - living on the edge.

[Aniphys]

Dapper boompje op Cha Na Dai klif

...
Wanneer we terug aankomen aan het resort is het bijna tien, dus we reppen ons om op de fiets te springen en weer noordwaarts te rijden. Vandaag rijdt Kit mee en volgt So met de wagen. Hij heeft geen geluk want het wegdek tussen Chana Dai resort en de eindbestemming – Plaifah Resort in Ban Pa Kha Chumchon – is van abominabele kwaliteit. Het asfalt is zwaar uitgesleten en ziet er op veel plaatsen uit als een grote rasp waarop we voortstuiteren. Een aanslag op ons lichaam en de fietsen. De hellingen zijn ook wat meer uitgesproken dan daags ervoor. Uiteindelijk worden we beloond met een mooie afdaling op glad asfalt met weinig verkeer. Ik laat me lekker gaan en tik bijna de 60 km/u aan wanneer ik plots een licht snel getik hoor. Ik betrouw het zaakje niet en vertraag. Terecht: ik zie een gebroken achterspaak; de slechte weg heeft zijn tol geëist. Ik heb geen spaken bij me en heb zelfs nog nooit een spaak vervangen (bij deze ben ik ontmaskerd als pseudo-wereldfietser). Google vertelt me dat de dichtst bijzijnde fietsemaker op mijn route een kleine 120 kilometer verder is. Dat wordt dus voorzichtig rijden morgen.

We besluiten om eerst naar het hotel te fietsen, daar in te checken, en vervolgens met de wagen de volgende points-of-interest te bezoeken. De eerste stopplaats is de ‘ancient rain tree’ aan de oever van de Mekong: een merkwaardig exemplaar dat het tot de lijst van Thais houtig erfgoed heeft geschopt. Door de seizoenaal wisselende waterstanden van de Mekong is de sliblaag waarin de boom wortelde weggespoeld en daardoor lijkt hij nu op twee-meter-hoge stelten te staan. Op zijn minst bijzonder.

Mijn bungalow in Cha Na Dai Resort.

The ancient rain tree. Ik heb al heel wat merkwaardige bomen in mijn leven mogen zien - maar zo'n stel(t) wortels is wel uniek.

*click to enlarge*

*click to enlarge* :-)

[Aniphys]

Hat Chom Dao is de volgende stop langsheen de oevers van de Mekong. Bij aankomst biedt een meisje, ik schat ze ongeveer veertien, zich aan als gids om ons de meest dramatische rotsformaties en erosiekolken te laten zien van de Mekong die nu,in het droog seizoen, zeer laag staat. Perfect! Ze leidt ons over de grillig uitgesleten zandsteen en toont ons de meest opvallende highlights. Ze kent alle foto spots, ideale hoeken en achtergronden en wringt zich in bochten om ons te fotograferen vanuit kikvorsperspectief. Lieve meid – dat verdient een aardige fooi.

De handtekening van het droog seizoen.

Onze tienergids wringt zich in bochten om de mooiste plaatjes te schieten...

...ik daarentegen spreid gewoon mijn benen.

Schildpadstenen met schapenwolkjes.

[Aniphys]

Zien jullie ook dat gezicht dat half onder water zit?

[Aniphys]

De laatste stop van de dag is Sam Phan Bok, de meest bekende verzameling rotsformaties en kolkgaten langsheen de Mekong. Google Maps leidt me feilloos naar het meest populaire kolkgat ‘Mickey Mouse’ genaamd. Met de nodige dosis pareidolie kan men daar inderdaad een silhouet van het disneymuisje in herkennen. Ik voel dat de grillige rotsformaties me uitnodigen om heel veel foto’s te nemen en tegelijkertijd besef ik dat het een rotwerkje zal zijn daar achteraf een selectie van te maken.

Het lijkt soms een beetje op wandelen op een andere planeet.

Het populairste kolkgat: Mickey mouse!

Het is wel uitkijken waar je je voeten zet.

Sommige kolkgaten zijn echt wel groot.

Bij aankomst in Plaifah Resort neem ik afscheid van mijn vrienden omdat zij morgen om 5:00u terugkeren naar Bangkok. Ik plan iets langer uit te slapen vooraleer ik het echte sologedeelte van mijn fietsreis aanvang.

[mijn excuses voor de overdaad aan foto's - ik beloof het, morgen zijn het er minder]