Oei wat word ik oud. Vorige week naar de fietsbeurs geweest. Gezellig, druk en natuurlijk veel materiaal. Ik verbaas mij toch wel over de fietsen die tegenwoordig op de markt zijn. Van aanschafprijzen boven de 7.000,- schrikken we al niet meer. We vinden ons wereldfietsers als we op deze luxepaardjes door stoffige dorpjes in het achterland fietsen waar honger eerder regel dan uitzondering is en kinderen nog net niet op fietsjes met houten banden fietsen.
Ik ben geen haar beter hoor. Hoewel ik rij nog steeds op een derailleur fiets met redelijk dunne banden. Ik stond te luisteren bij een goeroe van één van de topmerken hoe een versteviging van een bagagedrager was ontwikkeld. Ik durfde in dat gezelschap niet te vertellen dat ik op een eenvoudige derailleur fiets met volledige bepakking door Europa tour. En eerlijk gezegd voor ik op trektocht ga kijk ik de slijtdelen na en heb nog nooit pech gehad. Want dat was eigelijk de kern van het verhaal van de goeroe. De fiets die hij leverde was zo duurzaam, gaat onderweg niet stuk en gaat een leven mee, waarna de erven hem kunnen verkopen en van de opbrengst twee weken op vakantie kunnen.
In mijn geval ,ik ben 67 geloof ik graag dat hij een leven mee gaat.
Ik vraag mij af ben ik de enige die met enige gezonde septisch kijk naar deze ontwikkeling in onze mooie hobby die toch bedoelt is om sober en terug naar de basis te genieten van de reis zonder we een kostbare merkfiets aan onze slaapzak moeten ketenen.
Helaas voor mijn kinderen wordt het een gang naar het plaatselijke milieupark i.p.v. een vakantie.
Ik ben geen haar beter hoor. Hoewel ik rij nog steeds op een derailleur fiets met redelijk dunne banden. Ik stond te luisteren bij een goeroe van één van de topmerken hoe een versteviging van een bagagedrager was ontwikkeld. Ik durfde in dat gezelschap niet te vertellen dat ik op een eenvoudige derailleur fiets met volledige bepakking door Europa tour. En eerlijk gezegd voor ik op trektocht ga kijk ik de slijtdelen na en heb nog nooit pech gehad. Want dat was eigelijk de kern van het verhaal van de goeroe. De fiets die hij leverde was zo duurzaam, gaat onderweg niet stuk en gaat een leven mee, waarna de erven hem kunnen verkopen en van de opbrengst twee weken op vakantie kunnen.
In mijn geval ,ik ben 67 geloof ik graag dat hij een leven mee gaat.
Ik vraag mij af ben ik de enige die met enige gezonde septisch kijk naar deze ontwikkeling in onze mooie hobby die toch bedoelt is om sober en terug naar de basis te genieten van de reis zonder we een kostbare merkfiets aan onze slaapzak moeten ketenen.
Helaas voor mijn kinderen wordt het een gang naar het plaatselijke milieupark i.p.v. een vakantie.