Op DEET5: Fietsverslag Isaan - Langsheen de Mekong

[Aniphys]

Dag 11 | 15 dec | Ban Diam – Nong Wua So | 72.47 km | 22.31 km/u

Nog voor zonsopgang koop ik een bootticket voor het red lotus lake. Ik ben de enige klant aan de ticketkiosk. Enkele anderen zijn reeds aan het inschepen in de kleine bootjes. Ik volg mijn kapitein over de steiger en stap in een piepklein motorbootje, niet groter dan een roeiboot, waarvan de bodem met kunstgras is bedekt. Ik gesp de verplichte fluo-oranje reddingsvest dicht. Met een zacht gepruttel vaart het bootje over het gladde water, het ochtendrood tegemoet. De maansikkel staat hoog aan de hemel. Het is 16 graden en toch besloot ik deze ochtend mijn standaard short en t-shirt te dragen voor deze trip. Ik krijg voor de eerste keer in Thailand even kippenvel en een kleine rilling.

Ochtendrood over Red Lotus Lake.

Mijn eerste kouderillingen in Thailand.

Het bootje bereikt de eerste vegetatie: daarop lopen grijskoppurperkoeten zenuwachtig heen en weer. Het water aan de horizon kleurt lichtroze. Dat moeten de waterlelies zijn. We naderen en de bloemenpracht wordt duidelijker. Via kleine lelievrije kanaaltjes manouvreert mijn kapitein het bootje tussen het roze lelieveld. Het uitzicht is adembenemend – de internetfoto’s blijken dan toch niet gemanipuleerd. Ondertussen komt de zon hoger aan de hemel te staan en wordt de kleurenpracht intenser. Ik blijf foto’s nemen uit alle hoeken en besef dat ik mezelf weer opzadel met heel wat toekomstig fotoselecteerwerk. So be it.

De internetfoto's van Red Lotus Lake blijken niet gephotoshopt te zijn - het zijn echt zoveel waterlelies die samen bloeien.

[Aniphys]

...
Anderhalf uur later sta ik alweer aan wal, check uit bij Ma Der Bua, en fiets terug noordwaarts naar Udon Thani, één van de vier grote steden in de Isaanregio. Daar fiets ik omheen het grote Nong Prajak Park, gekenmerkt door zijn grote centrale vijver met daarin enkele reuzachtige knalgele badeenden. Tegen de staalblauwe hemel is dat een foto waard. Het fietspad rondom het park is op sommige plaatsen erg mooi. Dit staat echter wel in contrast met de drukte en talloze verkeerslichten die ik verder in de stad moet overwinnen. Ik krijg geen goede ‘vibe’ in deze stad – het voelt helemaal anders dan Mukdahan, Nakhon Phanom en Nong Khai. Ik beslis, tegen mijn oorspronkelijk plan in, geen overnachtingsplaats te zoeken in Udon Thani, maar verder zuidwestwaarts de stad uit te rijden en daar mijn geluk te beproeven. Vijfentwintig kilometer verder vind ik dat in de vorm van Silver Tree Resort - een klein resort met witte huisjes waar alles spiksplinternieuw is. Voor de noodzakelijke calorieën bezoek ik de nabije Seven Eleven.

De befaamde badeendjes van het Nong Prajak Park in Udon Thani.

In de vijver liggen er opblaasbare versies. De eendenkuikens worden gepositioneerd door de zwembrigade van de parkwachters.

Sommige delen van Nong Prajak Park mogen best gezien worden.

Het kleine Silver Tree Resort. De verf is - bij wijze van spreken - nog nat.