Op DEET5: Fietsverslag Isaan - Langsheen de Mekong

[Aniphys]

...

Een klein meisje in schooluniform duikt op verschillende plaatsen op.

Ze heeft wel wat last van stemmingswisselingen.

Een zicht op het leven in Mukdahan.

Deze artiest had wat minder ervaring maar is er toch helemaal voor gegaan.

[Aniphys]

...

Een prei die een touwtrekwedstrijd arbitreert tussen een ploeg witte en Chinese kolen. Je moet toch al heel wat paddo's gegeten hebben om op dit surrealistisch idee te komen. Artistieke uitwerking is top.

Dit is een van mijn favorieten. Een poesje dat een stomende pot soep opent. Het lijkt geen klassieke spraycan-techniek te zijn. De dynamiek in de damp is zo oosters. Ik moet zelfs even denken aan de tsunami van Hokusai.

Mijn timing is bijna perfect: iets voor 9 kom ik aan bij de fietsenwinkel. Ik zie dat het rolluik nog half gesloten is. Ik wacht even af tot klokslag negen, maar er komt letterlijk geen beweging in de zaak. Ik kruip onder het luik door en roep ‘hellooo’. Een dame in pijama geeft me vanuit de verte een knik en doet teken naar haar man om me te komen helpen. Dankzij mijn vertaal-app kan ik hem diets maken dat ik een gebroken spaak heb. Hij knikt en roept zijn zoon, die blijkbaar nog maar net wakker is (of nog lag te slapen) en zich eerst nog even moet opfrissen. Ondertussen klapt de vriendelijke oude man een vouwstoel voor me open en bied me een flesje water aan. Zoonlief komt nog een beetje slaapdronken de winkel ingestapt, maar begint onmiddellijk aan mijn fiets te werken. Terwijl ik met de oude man een babbeltje doe via mijn vertaal-app fietst er een oud schriel mannetje voorbij, helemaal gehuld in lycra, zittend op een mountain bike met twee achteruitkijkspiegels op het stuur. Mijn conversatiepartner maakt met een gulle lach een stopgebaar – ze kennen elkaar. Het oude mannetje zwaait hartelijk terug met een lach waarin enkele tanden ontbreken. Hij krijgt ook een vouwstoel en watertje aangeboden. Vertaalappsgewijs begin ik ook met hem een gesprek. Wanneer ik vertel dat ik plan noordwaarts te rijden naar Nakhon Phanom lacht hij en zegt hij dat hij me het eerste eindje zal gidsen. Dat vind ik heel sympathiek en ik neem zijn aanbod aan. Ondertussen is de spaak snel en perfect gemaakt voor het beschamend laag bedrag van 150 bath (4 euro). Ik rond het af naar 200 bath. Na een groepsfoto vertrekken we en ik volg gedwee de oude local. Hij neemt exact dezelfde route als wat ik van tevoren had uitgestippeld. Ik geniet nog eens van het zicht op de Mekong alvorens de baan weer landinwaarts gaat. Ik besef dat ik bij het accepteren van het aanbod van mijn nieuwe gids geen rekening had gehouden met zijn kruissnelheid. Die bedraagt een vlotte 14 km/u (terwijl de mijne normaal ongeveer het dubbele is). Zo zal ik natuurlijk nooit Nakhon Phanom bij daglicht halen. Ik blijf hem nog een hele tijd volgen, maar begin ondertussen toch diplomatische manieren te bedenken om hem te bedanken voor het gidswerk. Alsof hij mijn gedachten kan gelezen stopt hij plots met een brede glimlach en zegt dat hij nu naar huis zal rijden. Hij nodigt me nog uit naar zijn huis, wat ik zeer apprecieer maar toch beleefd afsla. De roep naar Nakhon Phanom is sterker. Het is ondertussen tegen elven en ik heb nog meer dan 100 kilometer te gaan. Wat volgt is een lekkere race noordwaarts met enkel een korte fotostop halverwege bij het lokaal hooggewaardeerd heiligdom Wat Phra That Phanom en bij de Mekongoevers in That Phanom. Tegen vier bereik ik mijn einddoel, Nakhon Phanom, waar ik een mooi huisje boek bij Siri House.

Blue baby bij de dokter.

Een trage start langs de boardwalk (mijn gids met rood rugzakje rijdt voor me)

[Aniphys]

...

Wat Phra That Phanom - een van de belangrijkste heiligdommen in Thailand.

Een boot manouvreert in een zijarm van de Mekong. Even later meert hij aan aan het zand-eiland in de rivier.

Een merkwaardig beeld - het lijkt op een ouroboros, maar die komt uit de Egyptische en Europese cultuur.

Langs de Mekongoevers worden de kandidaten voor de volgende touwtrekwedstrijd gegroeid.

Ik vond Mukdahan een heel leuk stadje (beetje laid-back, goeie vibe) en bij Nakhon Phanom heb ik dat zelfs nog meer. De boardwalk langs de Mekong nodigt uit tot een heel relaxte avondwandeling – ik passeer het rad, het grote zevenkoppige Naga-standbeeld (de echte landmark van de stad), en vele indrukwekkende tempels. Ik heb geluk want nabij de Naga is er een offerfeest aan de gang met een traditioneel danskoppel, gekleed in geel-gouden geornamenteerde kostuums. Ze dansen vloeiend, zacht-ritmisch op de Thaise traditionele muziek, met fluwelen danspasjes, achterwaarts gestrekte vingers en een brede glimlach. Betoverend. Hun publiek bestaat (behalve ik) enkel uit Thai.

[Aniphys]

...

Nakhon Phanom by night. Een heerlijk assortiment aan tempels.

Het Naga-standbeeld - de zevenkoppige slang.

Thaise traditionele dans. Gekristalliseerde elegantie.

[Aniphys]

Dag 5 | 9 dec | Nakhon Phanom – Ban Phaeng | 102.07 km | 23.65 km/u

Mijn tocht gaat vandaag verder noordwestwaarts. Ik verlaat Nakhon Phanom onder een stralende ochtendzon en fiets zorgenloos op het groene fietspad langsheen de oevers van de Mekong. Aan de overzijde zie ik de grillige Laotiaanse karstrotsen in de nevel liggen. Nog meer dan Mukdahan geeft Nakhon Phanom me een goed gevoel. Hier ben ik graag. Net voor het verlaten van de stad kom ik nog een Sint-Annakerk tegen. Kerken zijn schaars in Thailand en mijn dorp in België is toevallig een Sint-Anna bedevaartsoord. Wanneer ik naar het Thaise Sint-Annabeeld kijk wordt ik een beetje terug naar huis gekatapulteerd – een merkwaardig gevoel.

De nagafontein in de ochtend. De twee Thai nemen geen douche, dat is maar gezichtsbedrog. Ik moet wel toegeven dat ik heb gewacht om af te drukken tot ze op de juiste plaats stonden.:-)

Een lichtjestunnel voor voetgangers en fietsers - helaas niet in werking gisteravond.

Het mooie fietspad dat me uit Nakhon Phanom leidt.

[Aniphys]

...
Lange rechte banen met brede zijstrook nodigen me uit lekker hersenloos door te trappen. Al gauw zie ik langs de kant van de weg de eerste dino’s uit het struikgewas tevoorschijn komen. Zowat elke halve kilometer staat er eentje langs de wegkant opgesteld. Ach ja, dit moet een aankondiging zijn van het dinosaur footprint museum. Ik herinner me mijn Google zoektocht naar ‘things to do’ in deze buurt. Enkele jaren geleden zijn bij de voorbereidende werken van een bouwproject rotslagen gevonden met honderden voetafdrukken van dino’s en krokodillen. De werken werden stilgelegd en de overheid heeft de grond beschermd en een nieuwe bestemming gegeven: het dinosaur footprint museum. Als fossielenjager tijdens mijn kindertijd maakt dit me wel nieuwsgierig. Ik beslis een kijkje te gaan nemen. Het domein lijkt verlaten. Terwijl ik mijn fiets parkeer naast het huisje op het domein komt een oude man naar buiten. Ik vraag of het museum open is en hij knikt – het blijkt de conservator te zijn. Bij het tekenen van gastenboek krijg ik plots medelijden met hem: de laatste gast was hier drie dagen geleden; die daarvoor meer dan een week terug. Ik hoop dat die man geen bore-out krijgt of heeft. In het huisje staan een hele reeks educatieve posters opgesteld en ik krijg uiteraard een persoonlijke rondleiding. De man spreekt geen Engels en alle posters zijn in het Thais opgesteld. Ik neem mijn smartphone en begin de eerste poster te lezen met Google Translate. Om mijn interesse te tonen maak ik af en toe een ‘aaaa’ en ‘oooooh’ met de bijhorende goedkeurende gelaatsuitdrukking. Dat mist zijn effect niet. De man begeleidt me van poster tot poster. Ik lees ze a-lle-maal, van A tot Z. Het zijn er veel. Maar eerlijkheid gebied me te zeggen dat het echt wel interessant en verduidelijkend is. Ik meen te mogen beweren dat ik nu wel wat expertise in huis heb inzake dinosauruspootafdrukken. Tijd voor het echte werk: de man leidt me naar een rotsformatie onder een beschermend koepeldak. Hij blijft bij een pootafdruk staan en wijst. Waarop ik een goedkeurende onder-de-druk-zijnde ‘oooh’ laat horen. Dit werkt aanmoedigend, want hij wijst me werkelijk elke pootafdruk aan en wacht op mijn ‘oooh’ bevestiging. Het is een lange rotsformatie – maar ik ben blij dat ik het heb gezien. Ik klim op mijn fiets en de man zwaait me glimlachend uit. Hij kan alvast weer enkele dagen bekomen tot de volgende bezoeker langskomt.

Wat ruist er door het struikgewas? Opgelet voor overstekende dinosauriers!

De dino's hebben een goede indruk op mij achtergelaten (pun intended).

De hele dinosauruspromenade is overdekt om erosie tegen te gaan.

Mijn slaapplaats voor deze avond ligt vast. Niet zozeer omdat ik al op voorhand iets heb geboekt, maar tijdens mijn digitale voorbereiding vond ik op Google Maps ‘JB Resort’ in Ban Phaeng. Dit verblijf heeft een terras met zicht op de rijstvelden die ’s nachts vol vuurvliegjes zitten. Een feeëriek schouwspel. Ik ben er me van bewust dat het huidig droog seizoen niet optimaal is om die flikkerbeestjes te zien, maar ik zou er toch wel een paar moeten kunnen vinden. De avond in JB resort blijkt geen groot succes: de weg ernaartoe ligt helemaal opengebroken, het restaurant van het resort is dicht (dat wordt dus Seven Eleven food), de zonsondergang die ik plan mee te nemen op het terras mis ik door een kleine inschattingsfout, en van de vuurvliegjes is er geen spoor te bekennen. Slapen dan maar.

JB resort - observation deck. De zon die ik niet heb zien onder gaan en de rijstvelden zonder vuurvliegjes. :-(

[Aniphys]

Dag 6 | 10 dec | Ban Phaeng – Ban Bueng Khan | 96.32 km | 22.64 km/u

Vandaag plan ik een minder lange rit zodat er voldoende tijd is om Phu Langhka National Park te bezoeken, een steenworp (10 km) van mijn hotel. De belangrijkste attracties van dit park zijn de NaKee Cave en de verschillende merkwaardige rotsblokken die op geschubde slangenkoppen lijken. Een waterval en viewpoint maken het af. Ik parkeer mijn fiets nabij de welkomstgebouw waar ik ook mijn toegangsticket koop. Ik kijk wat vertwijfeld rond en vind dan toch de start van de wandeling naar Nakee Cave. Ik stap gezwind over een kronkelend asfaltpad dat me tussen bamboebossen leidt. Een parkwachter aan de kant van de weg spreekt me aan in het Thais en maakt een soort verbodsteken met zijn armen. Ik behelp me met mijn vertaal-app en kom te weten dat het verplicht is een gids te nemen aan de ingang van het park. Oh! Terug naar af. Aan de gidsenkiosk vraag ik of ik een gids kan krijgen, hoeveel dit kost, en hoe lang de geleide wandeling duurt. De dame zegt dat het drie uur duurt, 500 bath kost en ze wijst naar een schattig oud dametje met roze trui, groen veiliheidshesje, legging, pruisisch-blauwe crocs, rugzak en expeditiehoedje die de begeleiding op zich zou nemen. Ik ben behoorlijk ongevoelig voor mode, maar dit doet toch een beetje pijn aan de ogen. Zo’n bejaardentour is niet wat ik in gedachten had – ik zou dan pas terug op de fiets zitten tegen de middag, waarna ik nog een kleine 100 kilometer zou willen rijden. Vertaal-appsgewijs vertel ik dat drie uur wat lang is gezien mijn geplande fietsrit. Daarop volgt een geanimeerd gesprek tussen de receptiedame en het gidsje, met veel gelach, ‘oooh’s’ en ‘aaah’s’ en ik kan nog net ‘hundred kiloooo’ onderscheiden, gevolgd door een ‘ooooh’ van het gidsje. Die laatste knikt vastberaden in mijn richting en de receptiedame laat me weten dat mijn gids de klus kan klaren in 2 uur. OK, dat maakt me benieuwd – ik stem toe. Ik smelt ook wel een beetje van de gulle vriendelijke glimlach van mijn nieuwe gids.

Wanneer ze van start gaat moet ik onmiddellijk mijn vooroordelen laten varen: ze stapt met forse tred bergop de jungle in. Schitterend. Hier en daar stopt ze, wijst ze me heel expressief dingen aan en geeft ze, voorzichtig voorovergebogen over mijn smartphone, uitleg aan mijn vertaal-app. Ze neemt ook foto’s van me bij de meest opvallende rotsformaties. Job well done! Het rotsige junglepad en steile laddertjes leiden ons naar een (bijna droge) waterval, een uitkijkpunt en Nakee cave – een kleine spelonk met een aantal religieuze beelden die minder indruk op me maken dan de natuurpracht eromheen. Op de weg terug vertel ik haar dat dat ze wellicht nog lang zal leven – beroepshalve heb ik veroudering bestudeerd ik heb studies gelezen waarin men vond dat lange levensduur gelinkt is aan de afstand bergop en bergaf die mensen dagelijks wandelen. Ze glimlacht vriendelijk maar is minder enthousiast dan ik had gehoopt. Misschien was het haar niet zo duidelijk. Niet erg.

Mijn kleurrijke gids.

Een boktor... dat vereist altijd een foto-stop.

Reptielachtige rotsen in Phulangkha National Park.

Dit is geen slang die in de knoop ligt met zichzelf, maar gewoon een boomwortel met tijdelijke orientatieproblemen.

[Aniphys]

...

Geposeerde bezinning in NaKee cave.

Een uitzichtpunt.

Nog wat rotsen met reptielenhuid.

Mijn fietstocht gaat verder tot Ban Bung Khla Nuea: het eindpunt van het noordwaarts deel van mijn trip - vanaf nu gaat het voornamelijk westwaarts, met de wind mee. Het oorspronkelijke plan bestond erin een overnachtingsplaats te zoeken in de buurt van het Hin Sam Wan (three whale rock) park dat ik morgen zou bezoeken. Omdat dit een behoorlijk rurale streek is met weinig overnachtings- en ontbijtmogelijkheden beslis ik nog een 20-tal kilometer verder te fietsen naar het slaperige provinciehoofdstadje Bueng Khan. Daar vind ik Maenamm hotel – ideaal voor de komende nacht – ik zie op de Google reviews dat Bert Sitters hier ook al heeft overnacht. Dat komt dus goed.

Geen olifanten te bekennen. Enkel de 'slagtanden' van mijn fiets.

[Aniphys]

Dag 7 | 11 dec | Ban Bueng Khan – Phon Charoen | 85.21 km | 23.35 km/u

Vandaag staan er twee uitstapjes gepland: Three whale rock en Wat Phu Tok. Daarvoor dien ik eerst die extra 20 kilometer van gisteren terug oostwaarts te fietsen. Halfweg de terugrit voel ik de achterkant van mijn fiets wat zwabberen. Jawel, lekke band! De eerste lekke band van mijn blue baby over vier Thailandreizen. Het zat er toch ooit eens aan te komen. Vooraleer de achterband helemaal plat staat, fiets ik voorzichtig verder en tracht mijn zwaartepunt boven mijn stuur te houden. Ik zoek een rustig zijwegje om mijn fiets te herstellen want er is geen brede veilige zijstrook op de weg. Verder dan mij lief is vind ik dan toch een onverhard zijwegje waar ik mijn fiets parkeer. Nog vooraleer ik me kan bukken hoor ik in de verte al twee honden blaffend aan komen rennen. Daar heb ik geen zin in. Terug de fiets op. Enkele honderden meter verder lijkt er dan toch een rustig wegje te zijn. Een lekke band herstellen: ik ben uiteraard al jaaaren helemaal voorzien op dit scenario: in mijn herstelkit zit een reservebinnenband, een pompje, en zelfs latex handschoentjes om mijn poezelige handjes proper te houden tijdens het herstelwerk. Ondanks de voorbereiding blijkt het niet zo vlot te verlopen: de handschoentjes blijken na 4 jaar verstorven te zijn – ze hangen in flarden rond mijn zweterige handen te bengelen. Die binnenband (destijds in België gekocht) blijkt een Dunlop-ventiel in plaats van een prestaventiel te hebben – en dat past niet in mijn velg-gat (ik dacht Dunlopventielen in dit deel van de wereld meer courant waren). Gelukkig heb ik ook een plaksetje bij. Oh…die oude lijm…als die maar niet uitgedroogd is! Oef – die blijkt lekker vloeibaar. Tien minuten later ben ik weer vertrekkensklaar.

Een hoopje ellende.

Mijn eerste stopplaats, three whale rock, ligt aan het noordelijke uiteinde van een 20-kilometer lange heuvelrug. Tot voor een paar jaar was deze plaats weinig bekend, maar door drone shots op social media is dit een hot spot geworden van lokaal toerisme. Aan de voet van de heuvel wordt in allerijl accommodatie bijgebouwd om bezoekers te ontvangen, ze worden vervolgens in pickup trucks geladen en naar boven gebracht om het moois te gaan bekijken. Ik onderga zonder tegenspartelen hetzelfde lot. Na een korte stop aan een niet zo indrukwekkend boeddhabeeld volgt het hoogtepunt: three whale rock. Het zijn drie langwerpige, parallele gladde rotspartijen die uit een verheven plateau zijn geërodeerd. Je hebt niet veel fantasie nodig om hier grote potvissen in te ontwaren. Ik loop op de kale kop van één van de twee toegankelijke potvissen en staar naar het weidse panorama. Er is geen balustrade die me van de tientallen vertikale meters van de klif beschermt, enkel een gele stippellijn die met korte stukjes plastic tape op de rots is aangebracht. Ondanks de recente populariteit van deze plaats ben ik er bijna alleen. Het is een schitterend moment. Ik zie een groep blije Thais op de kop van de andere potvis aankomen, enkele tientallen meter naast me. Ze lachen luid en zwaaien naar de drone die hen filmt. Voor de eerste keer in mijn leven voel ik het gemis van een drone. Een selfie met maximaal gestrekte arm dan maar.

Three whale rock. Zicht vanop de rug van een geologische potvis.

Mind the gap, please.

Enthousiaste Thais, klaar voor een drone-shot.

[Aniphys]

...
De volgende pitstop is weerom een rotsklif, deze keer niet in de vorm van een potviskop, maar gewoon rechtoe rechtaan een kale vlakke rots en diepe afgrond. Op de rots liggen een aantal bezems die als props worden gebruikt door de Thaise toeristen. Het is blijkbaar een ding om een bezem tussen je benen te houden en op te springen terwijl men een perfect getimede foto neemt. Alsof je een vliegende heks bent. Of een zwerkbalspelende Harry Potter. De essentie ontgaat me, maar ik fleur helemaal op wanneer ik enkele meter verder een blauwe rotslijster spot. Mijn pick-up truck houdt tenslotte halt bij een stel grillige rotsen, waarvan elephant rock (jawel, die lijkt op een olifant) de leukste is.

Props voor Thaise toeristen: "spring omhoog met een bezem tussen je benen".

Elephant Rock.

Met blij gemoed verlaat ik het park en fiets verder richting Wat Phu Tok, die helemaal aan het zuidelijke uiteinde van de lange heuvelrug gelegen is. Het zou één van de spannendste tempels van Thailand zijn. Hij is gebouwd tegen de wanden van een alleenstaande rots van ongeveer driehonderd meter hoog. Boeddhistische monniken hebben hierin, op zeven niveau’s (de zeven stadia naar de verliching), gaanderijen uitgehouwen en smalle houten paden aangelegd tegen de vertikale rotswand. De verschillende niveau’s zijn onderling verbonden met steile houten trappen. Het ziet er allemaal wankel en amateuristisch geknutsel uit, de nagels zijn verroest en het hout lijkt op sommige plaatsen vermolmd en vlug hersteld. Tussen de houten planken zitten kieren die uitzicht geven op de bomen enkele honderden meter dieper. Bij hoogtevrees: gelieve zich te onthouden. Op één van de bordjes onderaan de rotstempel staat geschreven: “denk na over je leven bij elke stap die je zet”. “Want elke stap kan hier de laatste zijn”, vul ik deze wijsheid schamper aan in mijn gedachten. Ik moet toegeven dat deze setting wel iets doet met een mens. En ik mijmer en sta bij mijn leven stil bij het beklimmen van de tempel. Dat maakt zo’n bezoek zo mooi. Los van de adrenaline die vrijkomt bij het kraken van de planken en het zicht van de afgrond.

Wat Phu Tok. De rots in de achtergrond is de essentie van het heiligdom.

Een spannende wandeling begint. Een ideaal moment voor wat levensbeschouwelijke bezinning.

Je hebt maar 1 ding nodig bij het bezoek van deze tempel: 100% vertrouwen in monnikentimmerwerk.

[Aniphys]

Boven het beeld is de volgende verdieping al zichtbaar.

Brug naar een losstaande rots met kleine tempel.

Dit is wat je ziet wanneer je tussen de brede kieren van het wandelpad kijkt. Vlinders in de buik.

Het uitzicht is wel mooi.

[Aniphys]

...

Het hoogste niveau: Nirwana

Het blijft letterlijk adembenemend.

De monnikenbeelden zijn prachtig. Elk beeld is een uniek natuurgetrouw portret.

Terug op de begane grond spring ik weer op de fiets en rep me richting Phon Charoen, waar ik langs de hoofdweg een geschikt hotel vind. Ik kan de Thaise tekens niet ontcijferen, maar het ziet er perfect uit wat ik nodig heb – een eenvoudige kamer op wandelafstand van wat restaurants en een Seven-Eleven om mijn ontbijt in te slaan. In de douche zie ik de naam van het hotel in Westers schrift op het zeepflesje staan: ‘P*rn Resident’. Ik werp een vlugge blik op mijn jongeheer. Neen, die zeep blijkt geen speciaal effect te hebben.

Het doet wat raar om een kwakje witte vloeibare zeep uit dit flesje te pompen.

[bert sitters]

Inmiddels van de Mekong af. Hoe gaat jouw route verder?

[Aniphys]

Inmiddels van de Mekong af. Hoe gaat jouw route verder?

Ongeveer zoals in de openingspost beschreven ... maar de werkelijke route zal zich dag na dag verder ontvouwen
Op het einde zal ik wel een overzichtskaartje en gpx'jes toevoegen.

[Aniphys]

Dag 8 | 12 dec | Phon Charoen – Nong Khai | 135.85 km | 26.46 km/u

Volgens mijn uitgetekende route zou ik vandaag naar Phon Phisai fietsen en morgen naar Nong Khai. Er zijn geen bezienswaardigheden onderweg waarvoor ik wil stoppen, dus het idee bekruipt me om misschien eens een dubbeltje te proberen vandaag en in één keer door te fietsen naar Nong Khai. Dat zou op 135 km komen. Haalbaar.
Het idee om een dagje hersenloos hard door te trappen prikkelt me en al gauw zit ik, voorovergebogen op mijn ligstuur over het glad asfalt te vlammen. Ik neem weinig pauzes en bereik iets voor drie in de namiddag Nong Khai. Zo, ook dat is fietsvakantie. En dat is het leuke aan solo-rijden. Je kan het tempo naar eigen believen bepalen – dagje traag, dagje racen.

Mijn blue baby met een typische Isaan-achtergrond: bush met rijstvelden.

Ik check in in Mut Mee Garden Guesthouse. Ondanks zijn naam vind ik het niet echt een guesthouse – het is een volwaardig hotel met uitgebreide keuken en service, mooie kamers en professionele bediening. Het is de eerste keer in dagen dat ik enkele westerlingen bij elkaar zie. Morgen plan ik een rustdag – dus ik verzamel mijn vuile kleren en geef ze af bij de receptie om ze te laten wassen. Makkelijk. In het restaurant dat uitkijkt op de oevers van de Mekong bestel ik een lekker maal en mijn eerste wijntje van de reis. Nog voor het donker wordt flaneer ik nog even over de boardwalk en geniet van de grote waterspuwende naga-tweeling en het uitzicht op de tempels.

Een stad aan de Mekong-oever? Dan vind je sowieso ergens een Naga-beeld.

Even moet ik met mijn ogen knipperen wanneer ik zie dat blootvoetse mannen ongezekerd de bamboesteigers beklimmen rondom een boeddhabeeld dat hoog bovenop een tempel staat. Da’s wat anders dan Wat Phu Tok van gisteren. Op de terugweg slenter ik langsheen de avondmarkt. Talloze kraampjes bieden lokale lekkernijen aan en ik laat me verleiden tot enkele satees met gepocheerde kwarteleitjes.

Mooie tempel aan de Mekong-oever in Nong Khai.

Veiligheid is een rekbaar begrip. Bamboestelling, niemand gezekerd, de bovenste man zelfs op blote voeten.

[Aniphys]

Dag 9 | 13 dec | Nong Khai | 10.76 km | 18.34 km/u

Vandaag neem ik een rustdag, of beter gezegd, ik blijf in Nong Khai maar plan wel een ommetje met de fiets. Vooraleer ik vertrek geniet ik van een lekker verwenontbijt: een bananenpannenkoek met watermeloen en een fruitshake. Dat doet deugt, want het ontbijt in de kleine hotelletjes tijdens de vorige dagen was eerder karig: rijstsoep met een confituurtoast. Of confituurtoast met rijstsoep. Of gewoon niks. Omdat ik niet met een lege maag de fiets op wil werd het dan meestal een Seven-Elevenontbijt van voorverpakte kant-en-klaarboterhammen, en/of wat banaantjes, of sandwiches met pandan- of taro- of kokosvulling. Allemaal wel lekker, maar ik kan de versgebakken pannenkoek die nu op mijn bord ligt wel erg appreciëren.

Dit doet deugd!

Een korte fietsrit brengt me naar de rand van Nong Khai, waar ik een hip café met speciale tuin bezoek: ‘Nong Khai Giant Lotus’. De publiekstrekker is een grote vijver met daarin een hele collectie waterlelies en lotussen – met onder meer de victorialelie met reuzachtige schotelbladeren. Te midden staat een kitcherig bronzen beeld dat twee bijna kussende gezichten toont. De setting is wel mooi, moet ik toegeven. De nevelwoud-rotstuin vind ik nog indrukwekkender. Ultrasone mistmakers hullen knoestige stammen met daarop mos en epifyten in een geheimzinnige nevel. Op de nevelheuvel staan enkele bolvormige kamers waarin je je drankje uit het café kan nuttigen. Ik bestel een matcha-shake en neem plaats naast een kunstmatig watervalletje dat deels gehuld is in nevelslierten. Wat een bijzondere sfeer. Ik geniet en doe het rustig aan vandaag.

De jungle-tuin wordt regelmatig beneveld.

Gateway naar de lotusvijver.

[Aniphys]

Een bijna-kus.

Geen echte boot, maar een decoratieve pier.

Deze schoonheid kon ik niet laten liggen. *klik!*

Het is genieten in deze tuin.

[Aniphys]

Stressniveau: -10.

Een gekoelde bolkamer om van je drankje/snack/shake/ijsje te genieten.

Ik vermoed dat je hier punten kan scoren wanneer je je kersvers lief naar deze plaats lokt. Hartje in de rotsen, idyllisch watervalletje... misschien gevolgd door een bijna-kus :-).

Terug in het hotel zie ik wolken samen pakken aan de Laotiaanse zijde van de Mekong. Al gauw verandert dit in een onweer dat op Nong Khai afkomt. Dikke plensdruppels beginnen te vallen en ik haast me naar mijn kamer. Het duurt niet lang of het onweer barst los en de dakgoten veranderen in watervallen. Terwijl ik naar mijn bed loop hoor ik een enorm luide knal – een bliksem die heel dichtbij moet ingeslagen zijn. Wat ben ik blij dat ik deze late namiddag niet op de fiets zit.

[Aniphys]

Dag 10 | 14 dec | Nong Khai – Ban Diam | 109.17 km | 24.71km/u

De dag begint grijs, maar gelukkig is het onweer voorbij. Ik fiets Nong Khai uit terwijl enkele laatste regendruppels op mijn lijf trachten te vallen. Ik maal er niet om want ik weet dat er snel beter weer op komst is. Mijn route loopt nu zuidwaarts, dwars doorheen het Noord-Isaanse platteland, ten oosten van de stad Udon Thani. De vlakke rit is wat monotoon tussen al die droge geoogste rijstvelden en occasionele palmbomen. Voorbij halfweg krijg ik weer een lekke band. Gelukkig had ik daags tevoor in Nong Khai een nieuwe reservebinnenband gekocht – deze keer met prestaventiel. Het euvel is dus snel verholpen. Ik voeg ‘reservebinnenband’ toe aan mijn mentaal shoppinglijstje.

Het typische Isaan-landschap.

Mijn doel vandaag is red lotus lake te bereiken; een groot meer aan het stadje Kumphawapi. Het meer is populair omwille van de duizenden rode waterlelies (geen lotussen dus) die in de wintermaanden bloeien. Mijn timing zit dus perfect. De lelies bloeien enkel ’s morgens – na elven sluiten ze hun bloemen om de frêle blaadjes te beschermen tegen de brandende zon. Mijn plan bestaat erin om aan de oevers van het meer een hotel te zoeken zodat ik morgen de lelies in al hun ochtendglorie kan bewonderen.

Iets na drieën bereik ik Ban Diam, een dorpje aan de noordoostelijke oever van het meer, waar ik makkelijk een kamer vind in het bijna lege Ma Der Bua hotel. ’s Avonds zit ik alleen in het restaurant en bestel, ter voorbereiding op de excursie van morgen, gewokte lotusstengels met garnalen. Terloops vraag ik even aan het meisje dat mijn schotel brengt welk tijdsstip het best is om de lotussen morgen te gaan bekijken. ”Six a.m.” zegt ze droogweg, met geen grijntje ironie in haar stem. “OK,dat wordt dan weer vroeg opstaan”, denk ik bij mezelf.

’s Avonds kuier ik nog even langs de oevers van het meer, waar nog geen lotus zichtbaar is (die staan voornamelijk aan de noordwestzijde van het meer). Een boer loodst zijn kudde makke waterbuffels langs het meer. Mooi.

De vertalingen op het mannentoilet zijn nogal... euuh... direct.

De pier aan red lotus lake: hier lijkt een eenhoorn gekotst te hebben.

Stairway to heaven, in de tuin van Ma Der Bua hotel.

Avondlijke waterbuffelmigratie.

[Aniphys]

Volledig in thema: lotusstengels als avondmaal.