Fietsen in de USA bloedlink!!!

Wij reden dit jaar een gedeelte van de Transam: van Astoria in Oregon tot bijna de grens van Montana. Amerika is wat landschap en mensen betreft fantastisch! Wanneer je op één van de weinige wegen rijdt met nauwelijks verkeer kun je nergens fijner fietsen. Wij reden door de fietsvriendelijke staten Oregon en Idaho.

Onze ervaring is echter dat het bloedlink is op de meeste wegen te fietsen. De belangrijkste reden is dat de voorzichtigheid van met name trucks en RV's bij het passeren van fietsers die wij in Europa gewend zijn in de USA ontbreekt. De weg is van en voor de automobilisten! Wanneer het passeren van een fietser door gebrek aan uitwijkmogelijkheden niet mogelijk is rammen zij in de regel gewoon door. Van fietsers wordt verwacht dat zij tijdig uitwijken. En dat is op wegen met een smalle 'shoulder' of zonder shoulder vaak niet mogelijk. Het is vreselijk om aan te zien wanneer je partner of medefietser wanneer die voor je rijdt bijna van de weg wordt gedrukt. Het is vreslijk om aan te zien hoe Amerikaanse fietsers vaak langs steile afgronden over een gevaarlijke berm fietsen die vol ligt met stenen of glas... Wij deden dat gewoon niet en namen daardoor extra risico.

Ik geef toe wanneer onze fietstocht vlak voor de Lolo Pass in Montana niet door een fataal hartstilstand van Loes mijn vrouw was beeindigd wij gewoon onze tocht naar de Pacific Ocean in Virginia hadden voorgezet.

Er is helaas nog een reden wat fietsen of een campertocht in de USA bloedlink maakt. Dat zijn het gebrek aan voorzieningen en samenwerking tussen staten in noodsituaties waar je in noodgevallen niet buiten kunt.

Ons noodlot sloeg toe in Idaho enkele mijlen voor de grens van Montana. Ter plaatse was geen netwerk om alarm te slaan... zelfs niet per GPS. Wij waren aangewezen op hulp van passerende automoblisten en uiteindelijk de hulp van U.S. forest. De op korte afstand aanwezige voorzieningen in universiteitsstad Missoula in Montana mochten en konden niet worden opgeroepen omdat die slechts hulp verlenen tot de grens. Ondenkbaar maar waar zoals mij later werd bevestigd door de uitvaartondernemer die door een passerende automobilist was opgehaald. Wij waren aangewezen op hulp in Idaho uit het op onbereikbare afstand liggende onbetekende Grangville. Het heeft ruim 6 uur geduurd tot een sheriff uit Idaho toestemming gaf dat wij konden vertrekken. Een arts of ambulance hebben we in die tijd niet gezien.

Toch hebben wij geweldig genoten van onze fietstocht op de Transam zoals na te lezen is op ons weblog: http://ferweg.blogg.de

Ondanks mijn emoties had ik er grote behoefte aan deze waarschuwing te plaatsen.

Heel veel sterkte!

Blanche

Je hoopt dat dit soort dingen je nooit overkomen, maar ongeluk of hartstilstand, het kan iedereen overkomen. Veel sterkte.

Mijn ervaringen in de VS zijn overigens juist erg positief wat de wegen en het verkeer betreft. In elk geval veel positiever dan in Mexico en Canada.

Ik kan niks anders doen dan de twee posters voor mij; veel sterkte bij het verwerkingsproces van deze situatie.

Ik heb al negen keer door Amerka gefietst. O.a. voor een deel op de beroemde 'Route 66' in Missouri. Zelfs ook op de snelwegen. Maar in het algemeen zijn de Amerikanen vriendelijk en gastvrij. Zou ik wel weer willen.
Kijk maar op www.mijnalbum.nl/Album=OPYDAUQ4 :wink: 8)

Zoals overal is het gedrag van chauffeurs op de weg vaak totaal anders als in het normale leven. In Europa is het respect voor fietsers op de weg bijna aangeboren. De smalle wegen van de Transam zijn vaak relatief overvol en ik denk dat afremmen voor trucks ook niet altijd gemakkelijk is.

Ik denk dat (wereld)fietsers de neiging hebben de ogen voor de gevaren te sluiten. Zoals ik tot voor een paar dagen altijd van plan was onze tour te vervolgen. Inderdaad zijn Amerikanen zolang ze niet op de weg zitten de aardigste mensen die je je kunt voorstellen.

Zoals ik al eerder op dit forum heb gezegd: Mijn ervaring (alleen enkele zuidelijke staten) is dat de veiligheid met name afhangt van de vraag of je op vluchtstroken van de snelwegen mag fietsen. In Texas, New Mexico en Arizona mocht dat wel en daar heb ik in het algemeen heel veilig kunnen fietsen. Alleen bij de op- en afritten moet je even extra opletten.
In Californië mocht je niet op de vluchtstrioken snelwegen fietsen en daar heb ik inderdaad soms behoorlijk in mijn rats gezeten op drukke wegen zonder shoulder. Als er geen tegenligger aankomt willen ze nog wel even uitwijken. Maar als er wel een tegenligger aankomt, dan kunnen ze de (af)rempedaal niet vinden.

Gerd
Mijn ervaringen met fietsen in de VS zijn zeer positief. Afgezien van de RV'bestuurder die kennelijk door het incidentele gebruik de omvang van z'n tweede huis niet kan inschatten voelde ik me op de wegen in de midwest en zuidwest veilig.

Een spiegel is daarom een goed hulmiddel.
Veel rotzooi op de shoulder kan een probleem zijn, evenals de wake-up-ribbels.

Daarom is het niet altijd aan te raden de kortste weg van A naar B te nemen.

En detours zijn nogal omslachtig in de VS.

En dan wordt het kiezen.
(Mijn beperkte ervaring geldt New Mexico, Arizona en rond de Four Corners-area en in mindere mate het zeer rustige Wyoming en Noord-Dakota).

Anyway, dank voor je bevindingen; ook de cellphone misère herken ik, waar covering het meest gewenst is laten Verizon en Cingular het vaak afweten.

Gr., Arie
Afbeelding
Share-the-road in San Francisco

GerdC schreef:Zoals ik al eerder op dit forum heb gezegd: Mijn ervaring (alleen enkele zuidelijke staten) is dat de veiligheid met name afhangt van de vraag of je op vluchtstroken van de snelwegen mag fietsen. In Texas, New Mexico en Arizona mocht dat wel en daar heb ik in het algemeen heel veilig kunnen fietsen.
Ik ben nooit in de VS geweest en vraag me naar aanleiding van dit verhaal wat af. Hoe vaak fiets je in de VS eigenlijk op van die brede kale wegen met "shoulders". Is dat de meeste tijd of fiets je meestal op veel smallere wegen waar nauwelijks auto's komen?
Leon

Het ergste vind ik, als ik het zo lees, is de zeer slechte communicatie tussen de Staten onderling en de problemen die dit met zich meebrengt als spoedeisende hulp zeer hard nodig is. Met name de medische logistiek die mede bij gebrek daarvan volkomen faalt. Een mensen leven had mogelijk gered kunnen worden.
Bedankt voor de waarschuwing.
Ik ben geschokt van je bericht Heerda.
Ik heb je weblog ingezien en gezien dat wij van de zelfde generatie zijjn.en ook dit soort tochten ondernemen
Je vrouw en maatje die weg valt dat is een hele klap, ik heb er eigelijk geen woorden voor
Ik wens je heel veel sterkte .
Je bent in dit soort reizen zo op elkaar aangewezen, je vult elkaars zwakke plekken in , en dan dit..Ik hoop dat je moed put uiit de goeie dingen die jullie samen hebben kunnen doen en je leven weer kunt oppakken
Dirk

Hallo Heerda
Allereerst veel sterkte en dat het maar weer tot mooie tochten mag komen.
Wat je ervaringen en waarschuwing betreft kan ik met je delen.
Vorig jaar een deel van de Pacific Coast gereden.

Zie : http://www.bikely.com/maps/bike-path/Pacifi-coast

Prachtig die kust, de Redwoods The Avenue of the Giants, Kings Ridge enz.

Maar die 101 deed me soms huiveren ondanks de borden "Cyclists on the road" waren de truckers niet van zins af te remmen of om ruimte te geven vooral die roadtrains met boomstammen. Zeker als je in de klim zit ben je niet altijd even koersvast en dan is een ruimte wel zo prettig. Een kleine zijwaartse beweging en ze zouden je van de weg kunnen maaien. Bovendien kunnen die trucks en RV's je soms een flinke swieper geven als gevolg van de zuiging.

Op de shoulders veel resten van autobanden en veel boomschors die van de trucks af waaiden. Als je over een stuk autoband reed dan had je geheid een lekke band van die scherpe dunne ijzerdraadjes in de autobanden ook wel snakebites genoemd.

Maar alles is goed verlopen en ik heb samen met mijn broet een prachtige tocht gehad.

http://members.lycos.nl/lisjaneth/buite ... /Index.htm

Ik ben net terug uit de USA. Tijdens mijn fietsvakantie van 4 weken door de staten California, Nevada en Utah, heb ik op zich geen problemen ondervonden met trucks of RV's. Ik vond juist dat ze wel degelijk rekening houden met fietsers. Ook wanneer we op de snelweg fietsten, er was wel een brede vluchtstrook, gingen de trucks soms nog naar de linkerbaan wanneer ze ons passeerden.
Oke, er was wel eens een auto of RV die vrij krap inhaalde maar dat maak je overal mee, ook in hier in Nederland.
De afgelopen dagen in Nederland ben ik i.i.g. al vaker afgesneden, krap ingehaald of gehinderd met de fiets dan die 4 weken in de USA.

Veel sterkte gewenst Fer. Vorige maand in Utah (en een stukje Arizona) gefietst, op enkele wegen na (de 191 van Green River naar Moab) geen linke situaties meegemaakt. Die 191 was een smalle drukke 2 baansweg met veel vrachtverkeer zonder shoulders. Zelfs op die weg hield men veel rekening met ons en werd er vaak pas ingehaald als de andere weghelft vrij was.

Op de zeer verlaten stukken werd er zelfs regelmatig gestopt toen we langs de kant van de weg wat uitrustten, om te vragen of alles ok was en we hulp nodig hadden. In de afdaling van Arches national park was het door rukwinden te onverantwoord om verder te fietsen, zodra we van de fiets afstapten stopte er al een pickup truck die aanbood ons naar beneden te vervoeren. Kortom men was over het algemeen zeer hulpvaardig en alert op fietsers is mijn indruk.

Kennelijk is de situatie van staat tot staat verschillend. In Utah waren de wegen over het algemeen goed en met brede vluchtstroken. In Arizona (Navajo country) waren er vaak géén vluchtstroken en waren de highways smal.

Het bereik van de GSM hield inderdaad op buiten de bebouwde kom, zelfs er binnen was niet overal bereik in de kleinere steden.

Leon schreef:
GerdC schreef:Zoals ik al eerder op dit forum heb gezegd: Mijn ervaring (alleen enkele zuidelijke staten) is dat de veiligheid met name afhangt van de vraag of je op vluchtstroken van de snelwegen mag fietsen. In Texas, New Mexico en Arizona mocht dat wel en daar heb ik in het algemeen heel veilig kunnen fietsen.
Ik ben nooit in de VS geweest en vraag me naar aanleiding van dit verhaal wat af. Hoe vaak fiets je in de VS eigenlijk op van die brede kale wegen met "shoulders". Is dat de meeste tijd of fiets je meestal op veel smallere wegen waar nauwelijks auto's komen?
Leon
Ik zou daar geen algemeen antwoord op durven geven. Het zal ook erg afhangen van de staat of gedeelte daarvan waar je fietst. In het algemeen kan je zeggen dat je in dichterbevolkte gebieden een fijnmaziger wegennet hebt met ook rustige wegen. Verder hangt het er vanaf in hoeverre je bereid en in staat bent omwegen te maken om drukkere doorgaande wegen te vermijden. Als je - zoals ik - binnen gelimiteerde tijd van A (Houston) naar B (San Diego) wilt en er - zoals ik - een hekel aan hebt om gedeelten met de trein of bus te doen, ontkom je er denk niet aan om behoorlijke stukken langs snelwegen te fieten. Overigens vond ik dat ook niet zo erg. Je moet je een beetje afsluiten van het verkeer links van je en je (visueel) concentreren op het landschap rechts van je.
De route die ik indertijd gefietst heb, staat op: http://www.bikely.com/maps/bike-path/Ho ... Diego-2006

Gerd
Respect en passende stilte bij voorgaand relaas. Sterkte en hulde voor de moed om dit met ons te delen.
Zelf hebben we 2 keer zo'n 750 km in Californie gefietst en daar meer dan warme herinneringen aan overgehouden. Maar ja, de westkust is natuurlijk geen binnenland. Geniet gerust van de 2 fotoalbums van die tochten: http://picasaweb.google.com/thomasvaer/USA2007 en http://picasaweb.google.com/thomasvaer/USA2006
thomasvaer schreef:Respect en passende stilte bij voorgaand relaas. Sterkte en hulde voor de moed om dit met ons te delen.
Zelf hebben we 2 keer zo'n 750 km in Californie gefietst en daar meer dan warme herinneringen aan overgehouden. Maar ja, de westkust is natuurlijk geen binnenland. Geniet gerust van de 2 fotoalbums van die tochten: http://picasaweb.google.com/thomasvaer/USA2007 en http://picasaweb.google.com/thomasvaer/USA2006
Prachtige foto's! Ik heb in '99 in Californië gefietst (omgeving Sacramento-Shingle Springs-Placerville-Lake Tahoe). Daar heb ik familie wonen. Wat is Amerika een geweldig fietsland. Maar fietsen per vliegtuig meenemen wordt tegenwoordig wel lastiger! Hier een foto: www.mijnalbum.nl/Album=8YOSRUKM
Heel veel sterkte toegewenst....ik hoop iets dergelijks nooit mee te maken...

Ik hoop dat je de kracht hebt om het verlies te verwerken en te blijven fietsen.

Verder heb ik er geen woorden voor. Sterkte!
Helaas moet ik nog een afschuwelijk en onverdragelijk feit over de hulpverlening in de USA althans in Oregon vermelden.

Na de wegens omstandigheden dramatische beklimming van de Santiam Pass arriveerden we ogenschijnlijk gezond in Sisters. 's Nachts kreeg Loes zoals later is gebleken een hartstilstand en later de volgende dag 's middags nog een keer. De eerste keer is aan mij voorbijgegaan maar Loes werd wakker door urineverlies. De tweede keer was ik getuige van haar bewustzijnverlies gevolgd door opnieuw urineverlies. Nadat zij weer bij kennis kwam zonder iets van het drama gemerkt te hebben ging ik onmiddellijk op zoek naar een dokter. De vrouwelijke manager belde daarop onmiddellijk haar man die hoofd van de hulpverleningdienst was. Daarop verscheen binnen enkele minuten een ambulance met 2 medewerkers die kennelijk over alle professionele apparatuur beschikten.
Zij maakten een hartfilmpje, namen bloed af en namen enkele keren haar polsslag op. Resultaat geen enkele afwijking. Godzijdank zei Loes niet opnieuw mijn hart... Zij had namelijk begin februari een klein hartinfarct gehad waarvoor zij gedotteerd was. Uiteraard vertelden wij deze geschiedenis aan het ambulancepersoneel en zij namen op welke medicijnen Loes daarvoor slikte. Let wel Loes die altijd in topconditie verkeerde was door cardiologen en andere specialisten voor 100% goedgekeurd voor onze plannen op de transam.
Helaas lieten Loes en ik ons om de tuin leiden dat er gezien de resultaten van het onderzoek in Sisters geen enkel gevaar dreigde om de tocht voor te zetten. Volgens het ambulancepersoneel zou volgens hun ervaring een langdurig onderzoek in een ziekenhuis met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid geen ander resultaat opleveren dan de door hen geproduceerde resultaten. Het ergste is dat Loes en ik hen maar al te graag geloofden. Wel spraken we af nog een paar dagen rust in Sisters te nemen. Zonodig zouden we immers binnen enkele minuten de hulp van de hulpverleningsdienst kunnen inroepen.

Zonder verdere problemen of waarschuwing kreeg Loes op 28-6 een fataal hartstilstand.

Het ergste is dat wij slachtoffer zijn geworden van de gebrekkige hulpverlening in de USA i.c. Oregon. Dit had nooit in Europa kunnen gebeuren:

Ten eerste worden onze ambulances bemand door professionele HBO verpleegkundigen.
Ten tweede is er op de achterwacht altijd een arts aanwezig die in dit geval onmiddelijk zou zijn opgeroepen.
De feiten logen er immers niet om. Onze eigen achteraf waanzinnige conclusie dat het tot 2 keer toe buiten kennis raken een gevolg was van een veel eerder veronderstelde onderkoeling was immers nergens op gebaseerd. Dat het ambulancepersoneel deze veronderstelling als juist noteerde is een bewijs dat zij geen enkele opleiding terzake hebben genoten. Hun opereren zonder arts op de achtergrond is met enige overdrijving middeleeuws

In overleg met de topicstarter is deze op slot gezet.