Vervolgverhaal: fietsen in een coronajaar

keesswart schreef:
di 08 dec, 2020 17:04
Nog altijd schijn je hier om twaalf uur ’s nachts een steeds harder wordend klokgelui te kunnen horen.
In mijn jeugd meermaals geluisterd maar helaas nooit gehoord :( . Wel een mooie sfeer 's nachts :)
Zondag 17 mei; fietsen van Hulshorst naar Amsterdam; 88 km

Afbeelding

De meest aantrekkelijke route die onder de 90 km blijft, blijkt dwars door de Flevopolder te lopen. Grotendeels over fietspaden door bossen en groenstroken. Het begin is een herhaling van de mooie route door het Beekhuizerzand, die we gistermiddag in de tegenovergestelde richting fietsten.

Afbeelding

In Ermelo moeten we wachten voor een spoorwegovergang, terwijl we amper genoeg tijd hebben om de pont van 11 uur naar Zeewolde te halen. Als we die missen, moeten we 40 minuten wachten. Dat is geen ramp, maar toch wel een sprintje naar de veerhaven bij Strand Horst waard. Het lukt, we kunnen nog mee!

Afbeelding

Vanaf Zeewolde fietsen we 9 km over fietspaden door de uitgestrekte loofbossen van het Horsterwold en daarna nog 5 km fietspad op de noordoever van de Hoge Vaart. Ook daar rijden we in de luwte van bomen en struiken.

Afbeelding

Het fietspad wordt anderhalve kilometer onderbroken door een rustige weg met bomen erlangs. Dan volgt 19 km fietspad langs de Hoge Vaart en door de bossen en parken van Almere. Van tegenwind en autoverkeer hebben we hier geen last. Alleen een omgewaaide boom dwingt ons even tot afstappen.

Afbeelding

Het enige minpuntje van deze route is het planmatige, aangeharkte karakter ervan. Geen enkele boom is ouder dan een halve eeuw. Woudreuzen, stuwwallen, pingoruïnes, magische plekken waar de gekste dingen zijn gebeurd, kerken en kastelen: je zult ze hier niet vinden. Hoewel? In Almere heeft men geprobeerd de ondraaglijke saaiheid van de moderniteit te doorbreken door een kasteel te bouwen. De buitenkant had een replica van het Belgische Château Jemeppe moeten worden (zie hier), met een karkas van gewapend beton. Zoals gebruikelijk bij grote projecten, waren de bouwkosten veel hoger dan geraamd. Pogingen om er een trouwlocatie of een pretpark (Witch World) van te maken, zijn gestrand. De gemeente zag er geen heil meer in en steekt nu liever veel geld in een ander megalomaan project: de Floriade van 2022 (zie hier).
Wat rest is een eigentijdse ruïne, of een folly (zie hier). In ieder geval een leuke aanwinst op de lijst van Grote Nutteloze Werken (zie hier).

Afbeelding

In Muiderberg zijn we terug op het oude land. Het dorp is gebouwd op het topje van een stuwwal, die enkele meters boven het omringende veen uitsteekt. De oude Zuiderzeedijk die van Naarden naar Amsterdam liep, werd hier even onderbroken door een klif met een zandstrand. Dat klif is nu een mooie plek om even languit in het gras te liggen en naar de bootjes op het IJmeer te staren.

Afbeelding

We volgen de oude zeedijk naar het westen en zien in de verte een echt kasteel: het Muiderslot. In folders ook wel 'Amsterdam Castle' genoemd. Toch zijn we hier nog niet op Amsterdams territorium, maar in de Gooi en Vechtstreek. 'Muiden' is voor toeristen niet uit te spreken, maar een Engelse of Chinese vertaling van 'Gooi en Vechtstreek' zou best passen bij zo'n middeleeuws kasteel.

Afbeelding

Vanaf Muiden loopt een erg mooi fietspad langs de oude zeedijk naar Amsterdam. In 2004, toen het fietspad nog niet klaar was, heb ik hier al eens foto's gemaakt voor een tijdschrift. Sindsdien ben ik er niet meer geweest, dus ik ben benieuwd hoe het fietspad er nu bijligt. Dat valt tegen. Zodra we Muiden uitfietsen, wordt het pad met een hek versperd. Aan dit hek laat een onvriendelijk bord ons weten dat het fietspad nu verboden terrein is 'in verband met verspreiding coronavirus'.

Afbeelding

"Het moet niet gekker worden", denk ik. Ik had me erop verheugd om hierlangs te fietsen. Het alternatief, een saai fietspad langs de Muidertrekvaart in de herrie van de A1, heb ik als twintiger al vaker gefietst dan me lief was. Ik geloof er niks van dat het coronavirus de werkelijke reden van deze afsluiting is. Net als veel andere fietsers kiezen we voor burgelijke ongehoorzaamheid en negeren we het verbod.
Ik vermoed dat de werkelijke reden de overlast van racefietsers - en misschien ook wel speed pedelecs - is, die hier keihard langs kunnen scheuren en zich niks aantrekken van langzamere fietsers, wandelaars en schapen. Om asofietsers te weren, zou je hier wat aan het wegdek moeten doen. Iets met drempels; of op strategische plekken van het betonpad een grind- of schelpenpad maken; of een kudde Wieringse schapen op het pad laten scharrelen (zie deel 3 van het verslag van 5 mei).

Afbeelding

Het fietspad komt uit op de Diemerzeedijk. Ooit woonde ik hier vlakbij in een studentenflat, met uitzicht op het IJmeer. De Diemerzeedijk was toen nog een verlaten vuilstort, waar ook afval uit de olieindustrie, zware metalen en dioxine werden gedumpt (zie hier). Nu is het een van de drukste autoloze uitvalswegen van Amsterdam naar het oosten.

Afbeelding

Een rondje van twee weken hebben we nu voltooid. Het overtrof onze verwachtingen. En we zijn nog lang niet uitgefietst. Na een onderbreking van drie dagen begint het hemelvaartweekend en gaan we weer op pad.

(wordt vervolgd)
Donderdag 21 mei; fietsen van Amsterdam naar Lekkerkerk; 79 km

Afbeelding

Via het Amsterdamse Bos zijn we snel de stad uit. In de Bovenkerker Polder zetten we koffie op een picknickbank. Loes fietst vandaag een stuk met ons mee.

Afbeelding

Vlakbij onze picknickbank is een grutto neergestreken op een vogelobservatiehut. Even vraag ik me af of het een nepgrutto is, maar dan komt er beweging in. Dat beest heeft blijkbaar door op welke plek hij geen object van een peepshow is.

Afbeelding

In Oudewater is het drukker dan het een week terug in Giethoorn was. We halen hier ijsjes en nemen daarna afscheid van Loes, die weer terugfietst naar Amsterdam.

Afbeelding

Tussen de Hollandse IJssel en de Lek ligt een uitgestrekt veenweidegebied, waar de middeleeuwse verkaveling nog goed zichtbaar is. Leg de kaarten van 1876 en 2019 naast elkaar, en je ziet veel overeenkomsten. Dit is een uniek landschap, dat zich vroeger over een veel groter gebied uitstrekte.

Afbeelding
1876

Afbeelding
2019

Tot Oudewater was het best wel druk, maar in de Lopikerwaard komen we geen kip meer tegen.

Afbeelding

Wel een grutto...

Afbeelding

...en een paar nestelende meerkoeten.

Afbeelding

Afbeelding

Aan de Vlist wacht een autenthiek maar krakkemikkig huisje op vakbekwame klussers, als het nog te redden is...

Afbeelding

We komen vlakbij het mooie kampeerterreintje van de NTKC in Haastrecht, maar vanwege de lockdown mogen we daar nu geen tent opzetten. Daarom hebben we een huisje voor drie nachten geboekt. Het is een deel van een verbouwde schuur, achter de woning van de eigenaren. Hun kinderen hebben er gewoond in het laatste jaar van hun middelbare schooltijd. Het huisje zelf is al erg fraai, maar de grootste verrassing is de tuin.

Afbeelding

(wordt vervolgd)
Vrijdag 22 mei; rondje fietsen door de Alblasserwaard; 54 km

Afbeelding

Pal voor de deur baden een paar kippen in het zand.

Afbeelding

Afbeelding

In dezelfde tuin komen we een heuse Garfield tegen...

Afbeelding

...en het graf van zijn voorganger.

Afbeelding

Na een wandeling door de boomgaard...

Afbeelding

...en een langgerekt weiland...

Afbeelding

...komen we bij een broedende zwaan.

Afbeelding

Bij de buren zit het gras vol ganzen.

Afbeelding

In deze Hof van Eden drinken we eerst nog een paar keer koffie. Dan wordt het tijd om de hort op te gaan.

Met een pontje steken we over naar Kinderdijk. Gewoonlijk loop je daar in het hemelvaartweekend over de hoofden van de toeristen, maar nu vinden we er een onbezette picknickbank met uitzicht op de beroemde molens. Wel hangt er een loodgrijze lucht, waaruit de eerste spetters al vallen. Dus blijft mijn camera in de stuurtas en zoeken we snel een plek om te schuilen.

Ook buiten Kinderdijk zijn molens te zien. Zoals 'De Vriendschap' in Bleskensgraaf, een fraaie stenen stellingmolen waar graan gemalen wordt.

Afbeelding

En de Broekmolen, een wipmolen bij Streefkerk.

Afbeelding

Kort voor de laatste afvaart van deze dag bereiken we de fietspont naar Lekkerkerk. Het dorp ligt pal aan de rivier achter een smalle hoogwatermuur.

Afbeelding

(wordt vervolgd)
keesswart schreef:
vr 11 dec, 2020 16:38
Vrijdag 22 mei; rondje fietsen door de Alblasserwaard; 54 km

Afbeelding

Pal voor de deur baden een paar kippen in het zand.

Afbeelding

Afbeelding

In dezelfde tuin komen we een heuse Garfield tegen...

Afbeelding

...en het graf van zijn voorganger.

Afbeelding

Na een wandeling door de boomgaard...

Afbeelding

...en een langgerekt weiland...

Afbeelding

...komen we bij een broedende zwaan.

Afbeelding

Bij de buren zit het gras vol ganzen.

Afbeelding

In deze Hof van Eden drinken we eerst nog een paar keer koffie. Dan wordt het tijd om de hort op te gaan.

Met een pontje steken we over naar Kinderdijk. Gewoonlijk loop je daar in het hemelvaartweekend over de hoofden van de toeristen, maar nu vinden we er een onbezette picknickbank met uitzicht op de beroemde molens. Wel hangt er een loodgrijze lucht, waaruit de eerste spetters al vallen. Dus blijft mijn camera in de stuurtas en zoeken we snel een plek om te schuilen.

Ook buiten Kinderdijk zijn molens te zien. Zoals 'De Vriendschap' in Bleskensgraaf, een fraaie stenen stellingmolen waar graan gemalen wordt.

Afbeelding

En de Broekmolen, een wipmolen bij Streefkerk.

Afbeelding

Kort voor de laatste afvaart van deze dag bereiken we de fietspont naar Lekkerkerk. Het dorp ligt pal aan de rivier achter een smalle hoogwatermuur.

Afbeelding

(wordt vervolgd)
Leuke verslagen en foto's weer, leuk om te lezen. Kinderdijk is mijn achtertuin :)
@Kees: Leuk dat je reisverslagen uit onze 'achtertuinen' blijft delen. Ik hoop alleen wel dat die kippen veilig zijn bij Garfield. 😹

@Polariteit: Je hoeft niet integraal te quoten om aan te geven dat je een bijdrage waardeert.
En Kees fietst maar verder. Leuk hoor. Sinds ik fiets ben ik een enorme liefhebber geworden van het oud-hollandse polderlandschap, zoals je dat in het groene hart en delen van Noord-Holland nog kunt vinden. De smalle kades lenen zich ook uitstekend voor autoluwe fietstochten, het landschap is prachtig, veel bijzondere vogels te zien en veel erfgoed in de vorm van molens, boerderijen, gemalen en oude dorpjes. Op een of andere manier vind ik langs het water fietsen ook altijd heel leuk.
Zaterdag 23 mei; wandelen naar het Loetbos; 14 km

Afbeelding

Er staat een harde westenwind. Als we gaan fietsen en op de terugweg de wind mee willen hebben, moeten we naar Rotterdam gaan. Daar willen we nu niet heen, maar we willen ook geen tegenwind op de terugweg. Ook willen we niet naar het noorden; daar gaan we morgen al heen. Naar het zuiden hebben we gisteren al gedaan. In normale tijden zouden we nu lekker met de wind in de rug gaan fietsen en terug met de trein gaan, maar dat mag niet meer. Dus besluiten we om te gaan wandelen naar het Loetbos, dat in de jaren 1970 is aangelegd tijdens een ruilverkaveling. Het is een kilometerslange mix van bosjes, nieuwe natuur en recreatieterreintjes met mooie vergezichten op de aangrenzende weilanden.

Afbeelding

Brede sloten langs weiden vol grazende koeien onder een pluizige wolkenlucht. Het is een mooi iconisch beeld van het veenweidelandschap. Maar ook een landschap dat moeilijk te beheren is. Zo'n weiland mag niet te drassig zijn om er koeien op te laten grazen, maar zodra het maaiveld van een veenbodem droog komt te liggen, komt die veenbodem in contact met zuurstof. Dat leidt tot uitdroging en oxidatie van de bovenste veenlaag en de vorming van veel CO2. Vervolgens daalt de veenbodem en moet de waterstand weer verlaagd worden om het maaiveld droog te houden. Dit proces van ontwatering en bodemdaling vindt al eeuwenlang plaats, waardoor deze polders nu een paar meter lager liggen dan toen het veen ontgonnen werd. Het is alleen te stoppen of te vertragen door de waterstand te verhogen, maar dan zullen veel melkveehouders wat anders moeten gaan doen (zie hier). Waterbuffels misschien? (zie hier). Er wordt ook geëxperimenteerd met rijstsoorten die op een natte veenbodem zouden kunnen groeien (zie hier).

We lopen verder en komen langs een aalscholver.

Afbeelding

In het centrale deel van het Loetbos ligt een goed geconserveerd speelterrein uit de jaren 1970, opgeleukt met een uit de kluiten gewassen Momfert de Mol.

Afbeelding

Via een pad door de velden lopen we van het Loetbos weer naar huis. Het is te ruiken dat naast ons het land wordt bemest. Dat gebeurt met een enorme machine. Ook dat zou niet gaan met een hoger waterpeil (zie hier).

Afbeelding

Verderop wordt de baggerspuit gehanteerd. Kraaien, meeuwen en ooievaars zijn er dol op.

Afbeelding

Terug bij ons huisje worden we verwelkomd door de geitjes.

Afbeelding

Na het eten maken we weer een avondwandeling door de tuin...

Afbeelding

...waar we de zon onder knalrode wolken weg zien zakken.

Afbeelding

Er was ons al verteld dat er 's avonds bosuilen in de tuin zijn. Zodra ze arriveren, geven de merels een waarschuwing. Luister hier:



Ik speur alle boomtakken af en opeens zie ik er eentje zitten. Een bosuil, die ons goed in de gaten houdt.

Afbeelding

(wordt vervolgd)
Zondag 24 mei; fietsen van Lekkerkerk naar Amsterdam; 83 km

Afbeelding

Wanneer we klaar zijn om te vertrekken, verschijnt Annita, die vandaag een stuk met ons meefietst. Zij kent een mooie route naar haar huis, waar we koffie drinken terwijl buiten een regenfrontje voorbijtrekt.

Afbeelding

Naast ons zwemt een fuut met twee kuikens voorbij.

Afbeelding

Ook kippen kruisen ons pad.

Afbeelding

In Gouda doen we boodschappen naast het beroemde stadhuis.

Afbeelding

Tussen de Reeuwijkse Plassen treffen we een prachtige collectie nestkastjes, insectenhotels en andere tuinparafernalia aan.

Afbeelding

Afbeelding

Na de lunch nemen we afscheid van Annita en fietsen we verder via de Nieuwkoopse Plassen. Aan de rand van de Zevenhovense polder komen we langs het restant van de Jonker bovenmolen (zie hier), die in 1928 werd onthoofd en tot woonhuis verbouwd. Tot 2014 heeft de zoon van de vroegere molenaar er gewoond. Daarna heeft de nieuwe eigenaar de woning grondig verbouwd en zijn de omringende bomen en struiken verwijderd. Of het er mooier op geworden is? Kijk hier en oordeel zelf.

Afbeelding

Langs de Oude Spoorbaan bij De Hoef spotten we tureluurs en kokmeeuwen op een ondergelopen stukje land.

Afbeelding

Afbeelding

Vlak voor Vrouwenakker wordt het drieprovinciënpunt gemarkeerd door een kunstwerkje dat heel aardig matcht met de kleuren van onze bepakte fietsen. Overigens lag dit punt tot 1989 nog wat verder naar het westen. Het is nooit een felbegeerde plek geweest, maar meer een resultaat van historische toevalligheden. Deze drie provincies bestaan pas sinds 1840, toen Holland werd opgesplitst in een noordelijke en zuidelijke helft (zie hier).

Afbeelding

In Amstelveen fietsen we langs de museumtramlijn (een van de voormalige Haarlemmermeerspoorlijnen), waar een bankje ons verleidt tot een korte snickerpauze. Op dit bankje staan allerlei spreuken die iets met reizen te maken hebben, zoals deze van Mozart: 'A man of ordinary talent will always be ordinary, whether he travels or not; but a man of superior talent (which I cannot deny myself to be without being impious) will go to pieces if he remains forever in the same place.' Een mooie afsluiter van drie weken lang 'rondjes om kerken' fietsen, waarbij we misschien wel meer zagen dan menige reissnob in Verweggistan (zie hier). Of ben ik nu een beetje 'impious'? ;-)

Afbeelding

(wordt vervolgd)
keesswart schreef:
zo 13 dec, 2020 17:17
Langs de Oude Spoorbaan bij De Hoef spotten we grutto's en kokmeeuwen op een ondergelopen stukje land.

Afbeelding

Afbeelding
Grutto's weet ik zo niet Kees,volgens mij ben je een beetje tureluurs geworden van al die vogels. ;)

Groetjes,

Carl
Carl schreef:
zo 13 dec, 2020 18:27
Grutto's weet ik zo niet Kees,volgens mij ben je een beetje tureluurs geworden van al die vogels. ;)
Ik vrees het ook, Carl. De vogeldeskundige hier in huis zegt ook dat het een tureluur is. :oops:
Laatste kaartje klopt niet, verder weer een mooi stukje Groene Hart bij elkaar :)
Die Mozart sprak ook een aardig woordje over de grens :roll:
Fedor schreef:
ma 14 dec, 2020 07:43
Laatste kaartje klopt niet
Goed gezien! Ik was vergeten om in een gekopieerde link naar het voorlaatste kaartje de datum aan te passen.
keesswart schreef:
zo 13 dec, 2020 18:49
Carl schreef:
zo 13 dec, 2020 18:27
Grutto's weet ik zo niet Kees,volgens mij ben je een beetje tureluurs geworden van al die vogels. ;)
Ik vrees het ook, Carl. De vogeldeskundige hier in huis zegt ook dat het een tureluur is. :oops:
Klopt!
eindgebruiker schreef:
ma 14 dec, 2020 09:20
Die Mozart sprak ook een aardig woordje over de grens :roll:
Dat viel mij ook al op, dat Mozart in het Engels wordt geciteerd op een bankje in Nederland. Hij schijnt inderdaad wel een aardig woordje over de grens te hebben gesproken. Vanaf zijn zevende jaar maakt hij met zijn familie een grand tour door Europa. Wikipedia meldt hierover: 'De Mozarts waren nu in alle muzikale instituten en koninklijke hoven van Noord-Europa bekend. De kinderen kwamen in paleizen, hadden contact met koningen, koninginnen en edellieden, en konden in verschillende talen converseren. Voor hen was de tour geweldig onderwijs.’
Tijdens die tour bracht Mozart 13 maanden in Londen door. Hier is te lezen: ‘London was the northern-most town of the Mozart's' "Great Western" trip. The family arrived in London on 23rd April 1764 and spent the better part of 1 1/2 years there. King George III and his wife Charlotte warmly welcomed the Mozarts. In fact, the Mozart children performed at Buckingham Palace no less than three times.’
Het wonderkind kan in die periode aardig wat Engels hebben opgepikt.
Volgens een artikel in The Guardian kon hij zich in verschillende talen uitdrukken, maar had hij daarin wel een eigen stijl: ‘Mozart's prose style is wild and noisy, a cacophony of different voices, styles and languages. Grammar eludes him, whether out of fickleness or ignorance. He darts in and out of Italian, French and Latin, often inconsistently spelt, albeit fluent in the obscenities of each language.’

Verder googlend vond ik de brief waarin de geciteerde tekst staat. Deze brief schreef Mozart op 11 september 1778 vanuit Parijs aan zijn vader. Enkele maanden eerder was zijn moeder, die samen met hem naar Parijs was gereisd, ziek geworden en overleden. Zelf leidde hij daar het soort leven dat veel mensen uit de creatieve sector bekend in de oren zal klinken. Hij verdiende nauwelijks geld, maar werd wel overal uitgenodigd om gratis te spelen.
Uiteindelijk keert hij op aandringen van zijn vader terug naar Salzburg, waar hij als musicus, dirigent en leraar voor een knapenkoor wordt aangesteld aan het bisschoppelijk hof. Dat Mozart dan al gemengde gevoelens heeft over het perspectief van een gesetteld leven in Salzburg, blijkt uit deze brief. Die begint in het Frans met ‘Mon trés cher Pére!’ en vervolgt dan in een taal die verdacht veel op Duits lijkt. Over Salzburg schrijft hij o.a.: ‘das einzige, ich sage es ihnen wie es mir ums herz ist, was mich in Salzbourg degoutirt, ist, daß man mit den leüten keinen rechten umgang haben kann – und daß die Musique nicht besser angesehen ist – und – daß der Erzbischof nicht gescheüten leüten, die gereiset sind, glaubt – denn, ich versichere sie, ohne reisen | wenigstens leüte von künsten und wissenschaften | ist man wohl ein armseeliges geschöpf! – und versichere sie, daß, wenn der Erzbischof mir nicht erlaubt alle 2 jahre eine Reise zu machen, ich das Engagement ohnmöglich annehmen kann;

Hierop volgt de zin die op het bankje in het Engels is te lezen: ‘ein Mensch von mittelmässigen Talent bleibt immer mittelmässig, er mag reisen oder nicht – aber ein Mensch von superieuren Talent | welche sich mir selbst, ohne gottlos zu seÿn, nicht absprechen kan | wird – schlecht, wenn er immer in den nemlichen ort bleibt;
Hieronder is de originele brief te zien. Een leesbaardere versie in drukletters staat hier.

Afbeelding

Reizen was in die tijd wel wat anders dan vandaag. Het meest comfortabel was een bootreis, maar over land ging alles nog te paard. Voor een getrainde fietser zou een fatbike op de 18e-eeuwse wegen waarschijnlijk comfortabeler en niet minder snel zijn geweest dan een postkoets. Alleen zou het toen nog meer dan een eeuw duren voordat de eerste oerfiets werd uitgevonden (zie dit topic). Bovendien lagen overal struikrovers en virussen op de loer.
Een week later lijkt het einde van de lockdown in zicht, maar campings zijn ook in het pinksterweekend nog niet open voor tentkampeerders zonder eigen sanitair. Daarom bedenken we een alternatieve pinkstertocht tussen Amsterdam en Leiden. Loes en Gaele fietsen mee en overnachten bij ons thuis.

Zondag 31 mei 2020; fietsen van Amsterdam naar Leiden; 80 km

Afbeelding

We fietsen vanaf de Bosbaan richting Aalsmeer. Voor alle terassen geldt nog een lockdown, dus zetten we zelf koffie bij een bankje aan de Westeinderplassen.

Afbeelding

Op Koningsdag fietsten we hier ook langs (zie dit draadje). Sindsdien zijn de gansjes flink gegroeid.

Afbeelding
27 april 2020

Afbeelding
31 mei 2020

Bij De Kwakel stuiten we op een stukje Stelling van Amsterdam. Dankzij de lockdown hebben we het fort voor onszelf. We hebben al koffie gehad, dus keren we om naar het vervolg van de route.

Afbeelding

In Langeraar vinden we een mooi picknickveld.

Afbeelding

Daar komt de quiche tevoorschijn, die Loes gebakken heeft .

Afbeelding

Bij Oude Wetering en Woubrugge maken we gebruik van pontjes. Vandaag, 31 mei, kan dit nog overal zonder mondkapje. Op een volgende tocht ontkomen we daar niet meer aan.

Afbeelding

Wie weet, is deze passagier best wel te porren voor een mondkapje (zie hier).

Afbeelding

We fietsen verder langs de grachtenpandjes van Woubrugge

Afbeelding

Vlak voor Koudekerk stoppen we even bij de Lagenwaardse molen. Deze stond vroeger bij Leiderdorp, maar moest daar in 2002 wijken voor de aanleg van de HSL-tunnel.

Afbeelding

De volgende molenstop is vlak voor Hazerswoude bij de Geremolen of Blauwe Wip.

Afbeelding

In Weipoort pauzeren we bij een ijsboerderij, die geen last heeft van de lockdown vanwege het subtiele verschil tussen winkels en horeca. Dat we ook hier niet op het terras mogen zitten, is geen probleem. Op het gras langs de sloot zitten we prima met een weids uitzicht. Vanaf een brug op het erf zie ik een file van melkkoeien langzaam over hun eigen brug kuieren.

Afbeelding

(wordt vervolgd)
Maandag 1 juni 2020; fietsen van Leiden naar Amsterdam; 73 km

Afbeelding

De volgende ochtend kopen we alvast koffietaartjes bij een goede bakker in Leiden. In Warmond zetten we koffie en halen we de taartjes uit de doos. De romige bovenkant heeft op het slechte wegdek tussen Leiden en Warmond als kreukelzone gewerkt, maar ze smaken er niet minder om.

Afbeelding

In de duinen bij Zandvoort gaan we op zoek naar een picknickplek. Het valt echter niet mee om de juiste combi van gras en schaduw te vinden, liefst met een beetje wind maar wel zonder teken. We zetten onze zoektocht voort in het rulle zand van het Visserspad ...

Afbeelding

... tot we weer terug zijn bij het fietspad, waar Loes snel een leeg bankje bezet

Afbeelding

Over dit Visserspad zeulden eeuwenlang vissersvrouwen met manden vol vis van Zandvoort naar Haarlem (zie hier). Op een kaart uit 1880 is het aangegeven als 'Zandvoorter Vischpad'. Met een rood kruis heb ik de plek van onze picknick aangegeven.

Afbeelding

Later is de spoorweg naar Haarlem langs dit pad aangelegd en rond 1985 is het fietspad erbij gekomen. Na de aanleg van het spoor werd Zandvoort een populaire badplaats, met name voor Amsterdammers. Ooit moet het er goed toeven zijn geweest, maar in 2014 werd de Zandvoortse boulevard tot de lelijkste van Nederland verkozen (zie hier). En als die boulevard nu de enige lelijke plek van dit dorp zou zijn...
Gelukkig loopt er een mooi fietspad met een wijde boog om Zandvoort heen. Alleen het geraas van het nabijgelegen circuit is nog goed te horen.

Afbeelding

We fietsen verder door de Kennemerduinen, waar een duin bezig is om het fietspad over te steken. In 2014 werden hier vijf sleuven in de kustduinen gegraven. Ook werd de begroeiing verwijderd van enkele duinen erachter (zie hier). Het was de bedoeling om het hier flink te laten stuiven. Dat is gelukt. Als snel dreigde ook het fietspad hier onder een dikke laag zand te verdwijnen. Om dit pad toch befietsbaar te houden, zijn er betonplaten over het overstekende duin gelegd (zie hier). Ook die betonplaten moeten nog regelmatig schoongeveegd worden (zie hier). Zou het niet handiger zijn om het fietspad hier door een grote buis te laten lopen, waar het duinzand onbelemmerd overheen kan stuiven?

Afbeelding

Vanaf vandaag, 1 juni, zijn de terrassen weer open, met anderhalve meter afstand tussen de tafels. Zonder reservering is er geen plek. In Spaarndam zijn de comfortabele kadebanken fijner dan een vol terras.

Afbeelding

Afbeelding

Dan volgt nog de laatste etappe door polders, parken en groene rafelranden van Amsterdam, waar deze mini-Pinkstertocht eindigt. Heel anders dan in 2016 of 2019, maar toch de moeite waard.

(wordt vervolgd)
Dinsdag 2 juni 2020; fietsen van Amsterdam naar Leiden; 44 km

Afbeelding

Na deze pinkstertocht gaat iedereen weer aan het werk en fiets ik terug naar Leiden. De mooiste routes tussen Amsterdam en Leiden hebben we nu allemaal wel gefietst. Niet alleen het afgelopen weekend, maar ook met Pasen (zie hier) en op Koningsdag (zie hier) fietsten we tussen Leiden en Amsterdam. Daarom fiets ik nu maar eens via een korte route, dwars door de Haarlemmermeer. Ook om zo min mogelijk last te hebben van de wind, die vandaag uit het noordwesten komt.

Vlak voordat ik deze polder induik, weersta ik de verleiding om koffie te drinken bij de onthoofde Akermolen, aan een fietspad langs de Ringvaart. Voor vertrek heb ik namelijk al koffie gezet en sindsdien heb ik nog maar 5 km gefietst. Ik moet eerst maar eens een flink stuk door die eindeloze polder fietsen.

Afbeelding

Tot en met Hoofddorp fiets ik grotendeels langs de Hoofdvaart. Toen het Haarlemmermeer in 1852 droogviel, was er duidelijk geen behoefte aan poëtisch klinkende namen in het nieuwe land.
Die behoefte was er wel aan het begin van de 21e eeuw, toen er drie witte tuibruggen van de Spaanse architect Santiago Calatrava in de polder verschenen, met de namen Harp, Citer en Luit. Net voorbij Hoofddorp wordt mijn volmaakt vlakke route even onderbroken door een korte klim naar de Citer. Onder zo'n brug zou je op z'n minst een vaarwater van enige allure verwachten, maar Hoofddorp is geen Rotterdam, de Citer is geen Erasmusbrug en de Nieuwe Bennebroekerweg die hier wordt overbrugd, is zeker niet de Nieuwe Maas. Wikipedia meldt hierover: 'De bruggen van Calatrava zijn bedoeld om de ruggengraat van de polder te markeren met prominente objecten. Het gemeentebestuur wilde ook de flinke economische groei van vooral Hoofddorp in de voorgaande decennia visueel vastleggen met markante architectuur.'
Aan de Calatravabruggen hangt inmiddels een prijskaartje van 50 miljoen euro, inclusief herstel en onderhoud (zie hier). Ook met andere creaties heeft deze architect inmiddels een zekere reputatie opgebouwd: station Luik Guillemins (driemaal zo duur als begroot), een brug over het Canal Grande in Venetië (langere bouwperiode, hogere kosten en een rolstoelonvriendelijk ontwerp) en een vervoersknooppunt op Ground Zero, dat de New York Times omschreef als een 'Soaring Symbol of a Boondoggle' (zie hier).
Het is van alle tijden. Trotse bestuurders, op zoek naar iets dat hun eigen middelmatigheid moet overstijgen, die zwichten voor een mooi design waar een grote naam achter staat en uiteindelijk hun natte droom in een nachtmerrie zien veranderen.

Afbeelding

Vanaf de brug kijk ik uit op een van de vele bouwlocaties in deze polder. Borden met ronkende teksten als 'Duurzaam wonen in Tudorpark' en 'Hier is de toekomst' staan voor de zoveelste akker die hier volgebouwd moet worden. 'Duurzaam' en 'toekomst' zijn de marketingtermen waarmee huishoudens die zich geen villa in Heemstede of Vinkeveen kunnen veroorloven, maar wel in de Randstad willen wonen op een plek waar ze minstens twee auto's voor de deur neer kunnen zetten, hierheen gelokt worden.

Afbeelding

Hoe snel de verstening van de Haarlemmermeer zich heeft voltrokken, is te zien op de volgende kaartjes. Het bovenste (rond 1970) laat de polder zien zoals ik die als tiener nog heb gekend: een grote open ruimte met lange rechte wegen door eindeloze akkers tussen Haarlem en Schiphol.

Afbeelding

Een halve eeuw later zijn de meeste akkers opgeofferd voor eindeloze nieuwbouwwijken, bedrijventerreinen, (spoor)wegen en een altijd maar doorgroeiende luchthaven. Ook buiten de Haarlemmermeer, rond Aalsmeer en in de Bollenstreek, is de kaart een stuk roder geworden.

Afbeelding

In de 50 jaar tussen deze kaartjes groeide in Nederland de bevolking van 12 naar 17 miljoen en verviervoudigde het aantal auto's. In de Haarlemmermeer ging dit nog een stuk sneller: van 60.000 naar 150.000 inwoners. En er is geen stad in de buurt waar de auto populairder is dan hier (zie hier).

Afbeelding

Als Bewust Rijbewijsloze Fietser voel ik mij een bijna uitgestorven menssoort in dit asfaltwalhalla. Al was het hier niet veel beter voordat ik de rijbewijsgerechtigde leeftijd bereikt had en de Haarlemmermeer nog een graanschuur was. Toen waren hier alleen de belangrijkste van oost naar west lopende provinciale wegen voorzien van smalle fietspaden met vaak scheefliggende betontegels. Van noord naar zuid of langs de Ringvaart moest ik de weg altijd delen met het snelverkeer. Langs de oevers van de Hoofdvaart waren dat smalle rijbanen met bomen erlangs, waar door het ontbreken van bochten vaak hard gereden werd.
Sindsdien is het op deze wegen niet rustiger geworden, maar ook hier heeft elk nadeel zijn voordeel. Er moesten nu wel fietspaden aangelegd worden. Ook zijn er vrijliggende fietspaden gekomen door groenstroken en langs de Stelling van Amsterdam, die dwars door de Haarlemmermeer loopt. De kwaliteit van deze paden wisselt echter sterk.

In maart fietste ik over zo'n vrijliggend fietspad door een groenstrook tussen Hoofddorp en Hillegom. Het wegdek zat vol butsen en barsten, maar omdat het al een tijdje niet geregend had, was het vrij van plassen en modder. Elders in Europa zie je veel van dit soort paden, maar hier moest ik me om een hek heen wurmen, waarop was aangegeven dat Staatsbosbeheer dit fietspad had afgesloten om de veiligheid te waarborgen. Verder stond er: 'Staatsbosbeheer is naarstig op zoek naar financiering. Die is er op dit moment niet en het is onduidelijk wanneer Staatsbosbeheer dit pad herstelt.'

Afbeelding

Ook andere fietspaden in de Haarlemmermeer verkeren in een niet al te beste staat (zie hier). En dat in een polder waar al tientallen jaren flink geïnvesteerd is in strak asfalt. Met die 50 miljoen voor de Calatravabruggen hadden er heel wat fietspaden hersteld kunnen worden...

Afbeelding

In Hoofddorp hoopte ik een leuke koffietent te vinden, maar dat viel tegen. Zoiets als theehuis De Akermolen, aan het begin van deze tocht, ben ik in de polder niet meer tegengekomen. Dan herinner ik me opeens dat we wel eens koffie hebben gedronken bij De Olmenhorst, een oude fruitloods in Lisserbroek. Dat is ook wat leuker fietsen dan die eindeloze Hoofdvaart. Ik verander van koers en fiets naar Lisserbroek, waar ik een verlaten Olmenhorst aantref. "We zijn op dinsdag gesloten", krijg ik te horen.

Toch heeft Lisserbroek nog wat leuks in petto. Met de wind in de rug fiets ik hier langs de Ringvaart over perfect asfalt. Schuin tegenover de Lisserpoelmolen zie ik iets dat op een terras lijkt. Ik minder vaart en zie dan dat dit geen noodlijdende eettent is, maar een permanente expositie van tuinparafernalia: de leukste sinds 24 mei, toen we langs de Reeuwijkse Plassen reden!

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

(wordt vervolgd)
Ik schrik toch wel van deze kaartjes. Gaat inderdaad hard en waarschijnlijk in 2027 zitten we op 19 miljoen volgens de CBS. Las ik op NOS.

Vraag me toch af waar het heengaat met Nederland. Met hoeveel mensen kun je hier nog prettig wonen en ook nog ruimte hebben voor natuur?