Misschien komt dit jullie bekend voor en dan vraag ik me af hoe een ieder daarmee omgaat...
Het volgende:
Wij zijn (nog) niet voor langere tijd weggeweest, maar zelfs nu als we 3/4 weken weggaan, beginnen de moeders (het zijn vooral de moeders
) over contact houden.
Het liefst zouden ze zien dat we minstens 1 maal per week op een vast tijdstip aan de telefoon hangen. Een moeder heeft zelfs aangeboden om een sateliet-telefoon voor ons te kopen, zodat we altijd bereikbaar zijn!!
Wij zijn met vakantie en wij willen niet altijd bereikbaar zijn.. het liefst vergeten we voor die periode heel even alles en iedereen in Nederland.
Toppunt was wel dat we deze zomer een kaart ontvingen van de Mount Everest met de tekst..: zo, nou heb je het gezien, dus hoef je niet meer te gaan!!!
We hebben die mount everest nog steeds niet gezien overigens, maar wij vinden het toch wel jammer, dat er mensen in onze omgeving zijn, die zich zo zorgen maken en dat dan op deze manier uiten.
Naar India hadden we geen mobiele telefoon bij ons, internet was best wel brak... we hebben gebeld bij aankomst en aan het einde toen we in Leh aankwamen. We hebben zelf niet echt de behoefte om elke week te bellen... natuurlijk snappen we ook wel dat ouders zich altijd zorgen om je blijven maken, daar zijn het ouders voor, maar het lijkt wel of het doorslaat!
Sinds iedereen een mobiele telefoon heeft en altijd maar bereikbaar is, lijkt de behoefte om iemand dan ook maar altijd te kunnen en willen bellen alleen maar groter te zijn.
Ik ging ook vroeger met mijn vader in een tentje trekken door Zuid-Afrika of Canada of Namibie... zonder mobiel, hadden we toen nog niet. Je belde af en toe en dat was goed! Geen verplichtingen, niet altijd op een bepaald vast tijdstip moeten bellen, gewoon af en toe wat laten horen onder het mom van: geen bericht, is goed bericht!
In dit mobiele tijdperk zijn we doorgeslagen... we voelen ons naakt als we onze mobiel vergeten zijn! Ohjee, wat als ik stil kom te staan langs de weg??? Dacht je enkele jaren geleden toch ook niet over na?
Zou dit de oorzaak zijn, dat ouders/thuisblijvers zich steeds meer zorgen maken?
Of komt dit jullie helemaal niet bekend voor?
En als het jullie bekend voorkomt, hoe gaan jullie hier dan mee om?
Wij vinden het namelijk zo jammer...
Het volgende:
Wij zijn (nog) niet voor langere tijd weggeweest, maar zelfs nu als we 3/4 weken weggaan, beginnen de moeders (het zijn vooral de moeders
![Shocked :shock:](./images/smilies/icon_eek.gif)
Het liefst zouden ze zien dat we minstens 1 maal per week op een vast tijdstip aan de telefoon hangen. Een moeder heeft zelfs aangeboden om een sateliet-telefoon voor ons te kopen, zodat we altijd bereikbaar zijn!!
![Confused :?](./images/smilies/icon_confused.gif)
Wij zijn met vakantie en wij willen niet altijd bereikbaar zijn.. het liefst vergeten we voor die periode heel even alles en iedereen in Nederland.
Toppunt was wel dat we deze zomer een kaart ontvingen van de Mount Everest met de tekst..: zo, nou heb je het gezien, dus hoef je niet meer te gaan!!!
We hebben die mount everest nog steeds niet gezien overigens, maar wij vinden het toch wel jammer, dat er mensen in onze omgeving zijn, die zich zo zorgen maken en dat dan op deze manier uiten.
Naar India hadden we geen mobiele telefoon bij ons, internet was best wel brak... we hebben gebeld bij aankomst en aan het einde toen we in Leh aankwamen. We hebben zelf niet echt de behoefte om elke week te bellen... natuurlijk snappen we ook wel dat ouders zich altijd zorgen om je blijven maken, daar zijn het ouders voor, maar het lijkt wel of het doorslaat!
Sinds iedereen een mobiele telefoon heeft en altijd maar bereikbaar is, lijkt de behoefte om iemand dan ook maar altijd te kunnen en willen bellen alleen maar groter te zijn.
Ik ging ook vroeger met mijn vader in een tentje trekken door Zuid-Afrika of Canada of Namibie... zonder mobiel, hadden we toen nog niet. Je belde af en toe en dat was goed! Geen verplichtingen, niet altijd op een bepaald vast tijdstip moeten bellen, gewoon af en toe wat laten horen onder het mom van: geen bericht, is goed bericht!
In dit mobiele tijdperk zijn we doorgeslagen... we voelen ons naakt als we onze mobiel vergeten zijn! Ohjee, wat als ik stil kom te staan langs de weg??? Dacht je enkele jaren geleden toch ook niet over na?
Zou dit de oorzaak zijn, dat ouders/thuisblijvers zich steeds meer zorgen maken?
Of komt dit jullie helemaal niet bekend voor?
En als het jullie bekend voorkomt, hoe gaan jullie hier dan mee om?
Wij vinden het namelijk zo jammer...